Dead end…

Posted on Aug 2, 2015

quote3

Vlag eng

Vlag ned

Below I’ve added a small but representative selection of the ‘things I hate most’ top-100:

83 – Getting caught behind something with the cable of your earphones / headphones, and having them brutally wrenched from your ears.
41 – People standing in the middle (or the left)  on the escalator.
26 – Drinking orange juice, right after you’ve brushed your teeth.
8 – To be interrogated for three hours by the Iranian migration police because you accidentally overstayed your (visa imposed) welcome by three days, becoming an illegal alien, not allowed to extend you visa in any way.
3 – Stepping in a wet bathroom-puddle wearing clean, dry socks.

Nr. 8 recently entered the top-100. Very recently, to be exact. At the time of writing I am back in Europe. Physically I feel amazing, the bike is still fully functional and the will to keep cycling isn’t tempered in any way. Yet I had to leave Iran head over heels, only to arrive, thirteen hours later on the cold, wet and well known Schiphol airport. The welcome from my family and friends was warmer than I ever could ask for, however, my head is still on the bike, about 7000 kilometers eastwards, in a country which is twenty degrees warmer.

Why on earth would you remain in Iran for three days after the expiration of  your visa? And, why didn’t you have your visa renewed before the expiry of the term? This is due to a miscommunication at the Iranian consulate in Turkey, coupled with a huge language barrier. My thirty-day-visa would be, after asking six times, ‘activated’ after crossing the Iranian border. However, would I have asked the question seven times, I could have found out that my thirty days would start at the time of issue of my visa. And, since I was four days away from the border, and because I left the day after I received my visa, I’ve ‘wasted’ five days of my visa. If I’d just learned Farsi (Iranian language) in elementary school, then I could’ve read this, but no, we had to play with marbles, play in the sand box and run after girls.

Hieronder een kleine selectie uit de top-100 ‘dingen waar ik heen hekel aan heb':

83 – Ergens achter blijven hangen met het kabeltje van je oordopjes/koptelefoon, waardoor deze bruut uit je oren gerukt worden.
41 – Mensen die in het midden (of links) op de roltrap staan.
26 – Sinaasappelsap drinken vlak nadat je je tanden gepoetst hebt.
8 – Drie uur lang verhoord worden door de Iraanse migratiepolitie omdat je per ongeluk drie dagen te lang in het land verbleven bent, waardoor visum-verlenging onmogelijk is geworden.
3 – Met schone droge sokken in een nat stukje van de badkamer gaan staan.

Nr. 8 is vrij recent binnen gekomen in de top-100. Erg recent om precies te zijn. Op het moment van schrijven ben ik terug in Europa. Fysiek voel ik me top, de fiets is nog volledig functioneel en de wil om door te fietsen is op geen enkele manier getemperd. Toch heb ik hals over kop Iran moeten verlaten over dertien uur later op het koude, natte en bekende Schiphol te landen. Het welkom van familie was warmer dan ik me ooit voor heb kunnen stellen, toch zit mijn hoofd nog op de fiets. Zo’n 7000 kilometer naar het oosten 20 graden warmer.

Waarom zou je in hemelsnaam drie dagen na het verlopen van je visum nog in Iran verblijven? En, waarom heb je je visum niet verlengd vóór het verstrijken van de termijn? Dit heeft te maken met een miscommunicatie op het Iraanse consulaat in Turkije, in combinatie met een gigantische taalbarriere. Mijn dertig-dagen-visum zou, na zes keer bevestigend gevraagd te hebben, ingaan op het moment van het oversteken van de Iraanse grens. Echter had ik zeven keer de vraag moeten stellen, aangezien mijn dertig dagen in zijn gegaan op het moment van afgifte van mijn visum. En, aangezien ik vier dagen van de grens verwijderd was, en pas de dag na afgifte vertrokken ben, heb ik vijf dagen van mijn visum ‘verspild’. Als ik gewoon Farsi (taal Iran) op de basisschool had gehad, dan had ik dit kunnen lezen, maar nee hoor, wij moesten weer met flippo’s spelen, hinkelen en achter meisjes aanrennen.

quote4

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

On the way to the airport shuttle, I was filled with a dubious sense; Had happened and what now?

Luckily I only had ninety kilometers cycling through the desert, so I had plenty of time to think about this. In addition, helped by spending a night at the airport in Tehran, um … huge. From camping in the mountains next to babbling brooks, to sleep on aluminum benches beside a bicycle in very small pieces, wrapped with tape.

What now?

What were the options?

  • Fly to China?
    • No, because my visa was not around. This should be done in Kyrgyzstan.
    • No, since this is too great a burden on my low budget would be.
    • No, because I would not fly the kilometers flown, and that … is not the intention.
  • Fly to Turkmenistan or Uzbekistan?
    • No, because I would have to pick up my visa in Tehran (after extra visa), a city where I could not go back to the future.
  • Fly to Ankara, make new application for a Turkmen visa and fly to Turkmenistan.
    • No, i.v.m. budget.
    • No, too cumbersome, making the idea of ​​the Journey (zero emissions) disappears completely.
  • Fly to Schiphol?
    • Yes. New start, new energy, new projects, new visa …

Op weg naar het vliegveld, raakte ik gevuld met een met meerdere conflicterende gevoelens; Was is er gebeurd?  Hoe nu verder? Welke projecten loop ik mis? Wat nu?

Gelukkig hoefde ik maar negentig kilometer door de woestijn te fietsen, waardoor ik genoeg tijd had om hier over na te denken. Daarnaast, hielp het doorbrengen van een nacht op het vliegveld van Tehran, uhm… enorm. Van kamperen in de bergen naast kabbelende beekjes, naar slapen op aluminium bankjes naast een fiets in hele kleine stukjes, omhuld met plakband. Als fietsen emoties konden voelen, dan lag er een verdrietige fiets naast me.

Wat nu?

Wat waren de opties?

  • Naar China vliegen?
    • Nee, aangezien mijn visum nog niet rond was. Dit zou moeten gebeuren in Kirgizië.
    • Nee, aangezien dit een te grote belasting op mijn lage budget zou zijn.
    • Nee, aangezien ik de gevlogen kilometers niet zou vliegen en dat… is niet de bedoeling.
  • Naar Turkmenistan of Uzbekistan vliegen?
    • Nee, aangezien ik mijn visum op zou moeten halen in Tehran (na verlenging visum), een stad waar ik de komende tijd niet naar Terug zou kunnen keren.
  • Naar Ankara vliegen, Nieuwe aanvraag voor een Turkmeense visum doen en naar Turkmenistan vliegen.
    • Nee, i.v.m. budget.
    • Nee, te omslachtig, waardoor het idee van de Reis (zero emissions) compleet verdwijnt.
  • Naar Schiphol vliegen?
    • Ja. Nieuwe start, nieuwe energie, nieuwe projecten, nieuwe visa…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I am going to miss these beautiful views from the bike / Deze prachtige uitzichten vanaf de fiets ga ik enorm missen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The same, depressing, view from the airplane window / Het zelfde uitzicht vanuit het vliegtuig

Is it over now?

Of course it’s not over. The problem is that the next year I cannot enter the country Iran. Yet I want to continue my journey. Without cheating. So, from Tehran.

First I want to thank everyone for the support, the welcome donations, responses on social media, the tips and the mental support (of course I felt that).

The donations are put aside and are used for part two of the Cycle Zero project; Tehran – Hong Kong.

I keep the legs warm, the tires inflated and my glance towards the east …

Thanks everyone!

 

Is het nu afgelopen?

Natuurlijk is het niet afgelopen. Het probleem is echter dat ik het komende jaar niet het land Iran binnen mag. Toch wil ik mijn reis graag voortzetten. Zonder vals te spelen. Vanaf Tehran dus.

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de support, de welkome donaties, de reacties op social media, de tips en de mentale steun (dat voelde ik heus wel).

De donaties worden apart gezet en gebruikt voor deel 2 van het Cycle Zero project; Tehran – Hong Kong.

Ik houd de benen warm, de banden opgepompt en de blik richting het oosten…

Bedankt iedereen!

 

 

Leave a Reply