Iran into everything I could’ve hoped for

Posted on Jul 24, 2015

Vlag eng

Guy: “Your hair looks (after a haircut) so much better.”
Translation for her: “Last time you looked like a baboon.”
Anyone: “I do not hate [insert (ethnic) minority], but I would advise them to …”
Translation: “I truly hate [insert (ethnic) minority], and they absolutely should …”
Guest at the Restaurant: “The starter was absolutely fantastic, I’ve never ever tasted anything like it.”
Translation for the cook: “The main and dessert were absolutely horrible. Horrible!”

Hij: “Je haar zit deze keer (na het bezoek aan de kapper) écht een stuk leuker.”
Vertaling voor haar: “Je liep er vorige keer als een baviaan bij.”
Wie dan ook: “Ik heb geen hekel aan [vul hier (etnische) minderheid in], maar ze moeten wel…”
Vertaling: “Ik heb een hekel aan [vul hier (etnische) minderheid in], en ze moeten absoluut…”
Gasten in Restaurant: “Het voorgerecht was werkelijk fantastisch, nog nooit zoiets lekkers op.”
Vertaling voor de kok: “Het hoofd- en nagerecht waren nauwelijks binnen te houden.”

What I’m talking about? To be honest, I know half of the time only half as good what I’m talking about as I’d like, and less than half the time half so well what I mean.

The moment one receives a specific compliment, usually is the time to feel offended by the new emerging contrast. The contrast of greener grass on the other side, while you yourself are in possession of a damn fine little lawn. The irony of this is that the country of Iran is considered the greener grass on the other side in the metaphor, even though I haven’t seen a single blade of grass during the first week. Yet I’ve felt, symbolically, some of the the greenest blades of grass under my feet.

Waar ik het over heb? Om eerlijk te zijn, weet ik de helft van de tijd maar half zo goed waar ik het over heb als ik zou willen, en minder dan de helft van de tijd half zo goed wat ik bedoel.

Het moment waarop men een specifiek compliment ontvangt, is doorgaans het moment waarop men zich beledigd voelt door het nieuw ontstane contrast. Het contrast van groener gras bij de buren, terwijl je zelf in het bezit bent van een verdomd mooi gazonnetje. De ironie hiervan is dat ik met ‘groener gras’ doel op het land Iran; een land waarin ik de eerste week geen enkele grasspriet heb mogen bezichtigen. Toch heb ik hier, symbolisch, de groenste veldjes uit mijn leven onder mijn voeten mogen hebben.

Confused? Believe me, so am I

In de war? Geloof me, dat ben ik ook.

FullSizeRender 68

There it is, my entrance ticket.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

East-Turkey. One big camping.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Waiting for your visa can be fun. Can be.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I could be playing videogames at home right now, but no… mister had to cycle.

Crossing borders

Turkey was fantastic. Turkey was beautiful, vast and diverse. After the, somewhat, sullen population in the Balkans, in Turkey I got covered in warmth, respect, sincere interest and general friendliness. Unfortunately, this was only reflected in body language, gestures and lots of losses in translation on small, cracked smartphone screens. Synonyms are ideal in your native language, but very confusing in the ‘distant-cousin-of-the-neighbor-language’.

The Turkish language barrier was huge, which, despite the enormous willingness of people to dialogue, led to the quick disappearance of ‘conversation’ after realizing that we have a huge amount to tell each other, but herein have not been able to. Young, old, high and low educated; No English, no German, no French. In one month I have met one excellent English speaking person and I have met five people with whom was able to keep a three-minute conversation going. That was it.

In the search for the Iranian consulate in the eastern-Turkish Erzurum (which Google maps has decided that it is located at five different locations in the city. All wrong, by the way.), I, out of desperation, entered the dining room of the local University searching for advice. English advice to be exact. Of the 50+ people no one appeared to be able to converse in English. Nobody? Indeed, no one. Luckily the groundskeeper, for having worked 15 years at a school in Cologne, was able to communicate with me, verbally. After a German get-together, he pointed me in the right direction. When I say ‘right direction’, I mean ‘completely in the wrong direction’, but it was nice to talk German again.

In the depths of the 7th Google search page – I’ve never been beyond the 5th page – I found an Internet forum from 2012, pointing me to the correct location of the consulate, which quickly led to the following result: Being a bit poorer, mentally a bit richer and my passport a bit thicker. My visum arrived!

Op zoek naar de grens

Turkije was fantastisch. Turkije was mooi, uitgestrekt en divers. Na de, ietwat, norse bevolking op de Balkan, ben ik in Turkije overladen met warmte, respect, welgemeende interesse en algemene vriendelijkheid. Helaas kwam dit slechts tot uiting in lichaamstaal, gebaren en kromme vertalingen op kleine smartphone-schermpjes. Synoniemen zijn ideaal in je moedertaal, maar enorm verwarrend in de ‘verre-achterneef-van-de-buurmans-taal’.

De Turkse taalbarrière was enorm, wat, ondanks de enorme bereidheid van de bevolking tot dialoog, leidde tot het snel doodslaan van ‘gesprekken’ na het besef dat we elkaar enorm veel te vertellen hadden, maar hierin niet in staat waren. Jong, oud, hoog- en laagopgeleid. Geen Engels, geen Duits, geen Frans. Slechts één enkele taal. Een taal die ik niet machtig ben. In een maand heb ik één goed Engelssprekende persoon ontmoet en vijf personen waarmee ik zo’n drie minuten een gesprek gaande kon houden. Dat was het.

Tijdens de zoektocht naar het Iraanse consulaat in het Oost-Turkse Erzurum (waarvan Google maps heeft besloten dat het gevestigd is op vijf verschillende locaties in de stad. Allen verkeerd) ben ik, uit wanhoop, de eetzaal van de lokale Universiteit binnengelopen op zoek naar advies. Engels advies. Van de 50+ mensen bleek niemand het Engels machtig te zijn. Niemand? Inderdaad, niemand. Gelukkig bleek de conciërge 15 jaar werkzaam te zijn geweest op een school in Keulen. Na een Duits onderonsje is mij de goede weg gewezen. Als ik zeg ‘goede weg’, bedoel ik ‘compleet de verkeerde richting’, maar het was prettig om even Duits te spreken.

In de krochten van de 7e zoekpagina van Google – ik ben nog nooit verder geweest dan de 5e pagina – vond ik, op een internetforum uit 2012, de juiste locatie van het consulaat, wat leidde tot het volgende resultaat: Financieel een stukje armer, mentaal een stukje rijker en mijn paspoort een stukje dikker.

One of those places you just have to cross alone. You, your bike and the road

This one did not make the top-5 ugliest landscapes list… obviously

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Mother nature is indecisive again. Must be something she ate

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Dry river beds, specially designed for wind evasion

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ağrı Dağı, 5137m. Tim, 1,82m

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nobel animals, and… >>>

I don’t know what your are, but could you please stop biting me? It hurts. A lot

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The border crossing from Turkey to Iran, can be considered as a border crossing for grown-ups. The sign ‘welcome in Belgium’ can be easily missed by merely blinking your eyes. If you would like to overlook the ‘Welcome to Iran’ sign, then surely you will have to keep your eyes closed for an hour or two.

Iran

After reading (travel) stories, viewing photos, sifting through news items and watching documentaries, you think you will be able to create a image of a country in your head. An image which is completely turned upside down after just one week in Iran. For the work I’ve done can be compared with sifting through background information on the coffee served in the café of The Louvre. After having acquired deep knowledge of the coffee it might dawn on you that they also have collected some Art. The coffee-knowledge is the previous image I had of Iran, the image I have now is The Mona Lisa.

Yet it remains exciting. Unconsciously the western media (our media) influences your first impressions. The first days I have been constantly looking for the ‘catch’. Something to be confirm the negative, media induced, image. The negative image of Iran, formed by the media, is firmly rooted in our perception. The stereotype of Iran can be compared with William at a party:

De grensovergang van Turkije naar Iran, kan beschouwd worden als een grote-mensen-grensovergang. Het bordje ‘welkom in België’ is te missen door met je ogen te knipperen. Mocht je het bord ‘welkom in Iran’ willen missen, dan zal je toch echt een uurtje of twee je ogen dicht moeten houden.

Iran

Na het lezen van (reis)verhalen, het bekijken van foto’s, het doorspitten van nieuwsitems en het kijken van documentaires, denk je een beeld te hebben gevormd van een land. Een beeld wat na twee weken volledig op z’n kop is gezet. Het voorwerk dat ik heb gedaan kan vergeleken worden met het uitpluizen van achtergrondinformatie over de koffie die geschonken wordt in het café van het Rijksmuseum. Na een diepe kennis te hebben verworven over de koffie blijken er warempel nog een aantal schilderijtjes te hangen. De koffie-kennis is het beeld wat ik had van Iran. Het beeld wat ik inmiddels heb is de Nachtwacht*.

Toch blijft het spannend. Onbewust vormt de westerse media (onze media) je eerste indrukken. De eerste dagen ben ik constant op zoek geweest naar verschillende addertjes, en andere beesten, onder het groene, groene gras. Het negatieve beeld van Iran, gevormd door de media, zit rotsvast verankerd in onze beeldvorming. Het stereotype van Iran kan vergeleken worden met Willem op een feestje:

Person 1: “Who else is coming tonight?”
Person 2: “Mark, Mary, Jake and Danielle. William comes a bit later. “
Person 1: “I have heard that William is a jerk.”
Person 3: “William? A jerk? I’ve never met him. So, he’s a jerk you say? … “
Person 5: “Huh, who’s a jerk? William? I didn’t know that, but… “
Person 4: “I heard through the grapevine that William …”
William is facing a horrible evening.

Persoon 1: “Wie komen vanavond nog meer?”
Persoon 2: “Mark, Marieke, Joost en Danielle. Willem komt iets later.”
Persoon 1: “Ik heb gehoord dat Willem een enorme eikel is”
Persoon 3: “Willem? Een eikel? Ik heb hem nooit ontmoet, maar als jij het zegt…”
Persoon 5: “Huh, wie is een eikel? Willem? Ken ik niet. Een eikel dus?”
Persoon 4: “Ik heb via via gehoord dat Willem…”
Willem gaat geen leuke avond tegemoet.

(sorry, still working on the English section. This is, so far, a quick, but horrible, translation)

Many countries are faced with negative stereotypes. At the time of writing, Greece has to take heavy. However, it would have Iran do anything to be allowed to trade with the Greeks. If only for a moment.

If you expect me an in-depth analysis of the current political situation in the country, then you will be disappointed. Fall from a bicycle saddle certain. Traveling from countryside to city, from desert to coast, from plains to mountainous terrain, lets see contrasts within and between countries. The use of (sustainable) energy is one of the country’s own issues that are the walking and are taken. Yet I am amazed every day by small changes that you just observe from the bike.

Upon entering Iran attacked me three things immediately: the Persian script in combination with English (English?), The cars and the people There driving cars around here three brands and a brand pickup trucks. Saipa (Iran), Samand (Iranian), Peugeot (IraFrans) and Zamyad trucks (Iranian). Peugeot? Indeed, produced by Iran Khodro and group well represented in the Iranian street. To be quite honest I suspect that existed for around 75% of the car fleet of the type Peugeot 405. Whether or not understanding, interest or love, cars have, it struck me immediately. The international sanctions do not German, Spanish, Swedish or American cars. Only the occasional stray Asian model.

Some other things that struck me during the first day:

  • An abundance of water taps with excellent potable water
  • Remarkably good roads
  • Striking young military (service)
  • Slim people
  • Beautiful people
  • Green eyes
  • The official currency of Iran is the Rial, the unofficial currency is Tomen. Tomen is ten Rial. If the retailer indicates that the groceries cost ‘one thousand’, he meant ‘one thousand Tomen’, ie, ten thousand Rial. And yes, I’ve felt like a complete idiot a couple of time. But, you get used to it (not the ‘being an idiot’ part).
  • A completely different environmental policy related to (car) emissions, than in the European Union. Basically I smoked about two packs of rolling tobacco per day during the last weeks.
  • People don’t steal in Iran. Period. Something which made me extremely negligent. When I am back in the Netherlands I will have to stick notes to my bike with the following lines: ‘Tim, don’t forget to lock your bike? It’s necessary again.’ and ‘Did you lock the front door? Did you really lock it?’

Veel landen hebben te maken met negatieve stereotypen. Op het moment van schrijven heeft Griekenland het zwaar te voorduren. Toch zou Iran er alles voor over te hebben om te mogen ruilen met de Grieken. Al is het maar voor even.

Als je van mij een diepgaande analyse verwacht van de huidige politieke situatie in het Land, dan komt je bedrogen uit. Vanaf een fietszadel vallen bepaalde dingen op en andere dingen juist helemaal niet. De atoomtop in Nederland van afgelopen jaar maak je niet heel erg bewust mee tijdens een fietstocht door het Drentse landschap. Het reizen van platteland naar stad, van woestijn naar kust, van vlakte naar bergachtig terrein, laat contrasten zien binnen en tussen landen. Het gebruik van (duurzaam) energiegebruik is één van de landeigen aspecten die onder de liep zijn en worden genomen. Toch word ik elke dag weer verbaasd door kleine veranderingen die je slechts waarneemt vanaf de fiets.

Bij het binnenrijden van Iran vielen mij drie dingen direct op: het Persische schrift in combinatie met Engels (Engels?), de auto’s en de mensen. Er rijden hier drie merken personenauto’s rond en nog een merk pick-up trucks. Saipa (Iraans), Samand (Iraans), Peugeot (IraFrans) en Zamyad trucks (Iraans). Peugeot? Inderdaad, geproduceerd door de Iran Khodro group en goed vertegenwoordigd in het Iraanse straatbeeld. Om heel eerlijk te zijn vermoed ik dat zo’n 75% van de autovloot uit het type Peugeot 405 bestaat. Of je wel of geen verstand, interesse of liefde voor, autos hebt, dit viel mij direct op. Door de internationale sancties zie je geen Duitse, Spaanse, Zweedse of Amerikaanse auto’s. Slechts af een toe een verdwaald Aziatisch modelletje.

Een aantal andere dingen die mij opvielen gedurende de eerste dag:

  • Een overvloed aan waterkranen met uitstekend drinkbaar water
  • Opvallend goede wegen
  • Opvallend jonge militairen (dienstplicht)
  • Slanke mensen
  • Mooie mensen
  • Groene ogen
  • De officiële munteenheid van Iran is de Rial, de officieuze munteenheid is Tomen. Tomen is tien Rial. Als de winkelier aangeeft dat de boodschappen ‘duizend’ kosten, dan bedoelt hij ‘duizend Tomen’, ofwel, tienduizend Rial. En ja, ik heb hierdoor een aantal keer onwetend voor me uit staan staren. Maar, het went.
  • Een ander milieubeleid, met betrekking to uitlaatgassen, dan in de Europese Unie. Het komt erop neer dat ik ongeveer twee pakken zware shag per dag heb gerookt gedurende de laatste weken.
  • Diefstal bestaat niet in Iran. Punt. Iets waar je overigens enorm laks van wordt. Als ik weer in Nederland ben zal ik een briefje op mijn fiets moeten plakken met, ‘Tim, vergeet je niet je fiets op slot te zetten? Nu moet het weer.’ en ‘Heb je de voordeur op slot gedaan?’

* The original, un-cropped version.

* De originele, niet bijgesneden, versie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Day/night cycle. And, why not 90 and 80?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Last weeks ‘something’ has entered my ‘things I hate most’ list…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hiding from the sun. Hiding from the wind and catching up on some Asimov

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

It’s as stuck as two of those flat 2×2 Lego pieces

So…

You once offered your seat to an elderly bus passenger?
You have once held a door open for someone?

Fantastic! Really great. In terms of your level of helpfulness, you will always lag kilometers behind the average Iranian.

People in Iran are helpful. Extremely helpful. The skeptical Dutchman, occasionally, deep inside me, sounds of it, this is not used. Helpfulness we observe with suspicion. It took me several days to get used to the friendliness, helpfulness and overall, and sincere, interest. Also, people are very aware of the image that one has of them in the far west. “We are not Taliban, we are nice people ‘, I heard surprisingly often. If this is one of the first things you have to say to a westerner, you know that you are suffering from a hellish image.

In the city of Tabriz, I came after numerous interviews discovered that this city had a campsite. After several long, long and hot days, I ran the water in the mouth at the prospect of a fresh shower. The first person that I asked the location was ready with his car, drive out for me and show me the way. After half an hour to have cycled through the frantic traffic, I was cut off by a car. The stepped out men asked if they could show me the way, or could help in other ways. That is me in three weeks happened several times. After all, you know you are dealing with friendly locals when you repeatedly the person you lose the help that you cut off by people who want to help you.

Camping Tabriz, shower-less Camping Tabriz, was not really fall within the European definition of camping. Still, I slept wonderfully here for only five euros. Families use the tents mainly for daily recreation and escape from the bustle of the city. To involve one of these tents, the average Dutch student would kill for… let his beer go slay. Spacious, two beds, a desk and a chair. Only the fridge full of alcohol-free beer is still missing.

Dus…

U bent een keer opgestaan voor een busreiziger op leeftijd?
U hebt een keer een deur opengehouden voor iemand?

Fantastisch! Werkelijk geweldig. Qua niveau van behulpzaamheid zal u altijd kilometers achter de gemiddelde Iraniër aan blijven hobbelen.

Mensen in Iran zijn behulpzaam. Extreem behulpzaam. Iets wat ik niet gewend ben. De sceptische Nederlander, diep in mij begraven, laat toch af en toe van zich horen. Behulpzaamheid observeren wij met argwaan. Het heeft mij een aantal dagen gekost om te wennen aan de vriendelijkheid, behulpzaamheid en de algemene, en welgemeende, interesse. Ook zijn de mensen enorm bewust van het beeld dat men van hen heeft in het verre westen. ‘We are not Taliban, we are nice people’ heb ik opvallend vaak gehoord. Als dit een van de eerste dingen is die je ‘moet’ zeggen tegen een westerling, dan weet je dat je last hebt van een vreselijk imago.

In de stad Tabriz, kwam ik er na talloze gesprekken achter dat deze stad beschikte over een camping. Na een aantal lange, lange en hete dagen, liep me het water in de mond bij het vooruitzicht van een frisse douche. De eerste persoon waaraan ik de locatie vroeg, was bereid om, met zijn auto, voor mij uit te rijden en mij de weg te wijzen. Na een half uurtje gefietst te hebben door het razende verkeer werd ik afgesneden door een andere auto. De uitgestapte mannen vroegen of ze mij de weg konden wijzen, of op een andere manier konden helpen. Dit is mij in drie weken een aantal keer overkomen. Je weet immers dat je te maken hebt met een vriendelijke bevolking als je herhaaldelijk de persoon die je aan het helpen is kwijtraakt doordat je afgesneden wordt door mensen die je willen helpen.

Camping Tabriz, douche-loze Camping Tabriz, bleek niet echt binnen de Europese definitie van camping te vallen. Toch heb ik hier heerlijk geslapen voor slechts vijf euro. Families gebruiken de tenten voornamelijk voor dagrecreatie en het ontvluchten van de drukte en de hitte van de stad. Om een van deze tenten te kunnen betrekken zou de gemiddelde Nederlandse student een moord doen zijn bier dood laten slaan. Ruim, twee bedden, een bureau en een stoel. Alleen de koelkast vol met alcoholvrij bier miste nog.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Who needs 5-star hotels?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I could seriously live here…

Sun, sun, headache, sun, sun, sun…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

… I mean it

The people

The enormous kindness of the Iranians, accompanied by an endless interest in, uh, me. If you are looking for a quiet place to read from that book, avoid Iran. Cars stop in the middle of a way to greet your friends, brothers and cousins ​​are called and phones pressed against your ear. “Um, hello?” “HELLO, welcome to my county”. In the beginning it was unique. After a number of weeks, it becomes the normal state of affairs.

There are generally three questions. 50+ times per day and in the following order:

  1. “Hello! How are you? “
  2. “Where are you from?”
  3. “Are you married?”

The first question is shouted by people out of car windows, from balconies, sidewalk, children on bikes and elderly farmers on tractors.

The answer to the second question; “From Holland / The Netherlands” actually brings only produce one response: “Ah! Arjen Robben “Interesting that after thousands of years of scientific and cultural progress, the binding factor between a white Dutchman and resident of an Iranian mountain village with eight people, is formed by a player from Bayer Munich. To be honest, I know, for a man, surprisingly little of football (I’m more of the two-wheelers and tight outfits), fortunately I know damn well who Arjen Robben is. Our Dutch pride. Our star.

Because you for a comprehensive travel a better Cees Nootenboom can take in hand, I try briefly below to create a summary of toppling moments when Iranian friendliness and the cool Dutch skepticism came together:

  • During a well-deserved break in the shade of an abandoned building, I read session was brutally disrupted by the coming to drive a honking car which then wielding man came running. It turned out that he was already gone far when I had seen seated and had returned to warn me. What? I was sitting down to a shelf with tar. Tar was from the roof was dripped by the heat. And yes, it also knocked on my pants was a stain of a thick 0,3cm3. How do I know from that moment to come clean for the day? No idea.
  • After a few days later, again being deeply immersed in a book, three little boys were hit by a motorcycle. Young poses + Engine? Yes, I estimate that the driver was about eight years old, while his brothers no more than five or six have been. Or I mean engine and no moped? No, this was a big 250cc four-stroke Honda. The elder asked, amazingly, in English if I would in fruit? Of course I felt like fruit, but I said that they did not bother to do for me. Whether or not this last came over I do not know, but after five minutes they came back with a cloth filled with fresh cherries, apples and mini-mini peaches. After they have huge thank you drove away. At least, gone? Way to come back after five minutes with a new batch of fresh fruit. Meanwhile, too much to take in my panniers. After the third time I wanted to shout something I never expected in my life to have to shout: “Stop bringing me delicious fresh fruit!”. After receiving a third load I took a quick ride away. Fled of kindness.
  • People want to help me out every day with the route. Apart from the fact that “getting lost” is not in my dictionary, I choose my own routes. These routes might not be as logical for each driver and are not always the shortest way from A to B. A couple of times it happened that I was cut off on a busy road and then asked where I was going on the road? The first few times I answered honestly, “I am on the way to X” “In X ?! Then you cycle completely the wrong way! “” Yes, I know. But I wanted to through this town bicycles … “” No, no, no. You drive all wrong. But row after me, then … “These were the moments why I had to again flee from people who wanted to send me the” good “side. Not everyone realizes that I consciously choose unpaved mountain paths and that my average speed on a busy highway is like on a deserted country road.
  • My first phone I received at the border between Turkey and Iran. From an Iranian woman to be exact. “If anything, whatever, is, you can always call me.” I am now in possession of 23 telephone numbers with the same approach as the first. To be honest I have no idea who to call if there really happen. To pull straws? “Ah, no. 16. Hello, yes, Tim, my bike is back on fire.”
  • In a supermarket in the town Miyaneh, were two men arguing because they wanted to pay to me. Eventually I paid myself and I left cycling hard.
  • About forty times a day I am asked whether I can be helped? “No” does not appear to be the correct answer. Out of courtesy I let people help me by giving me directions to places I did not want to go and the translation of words I can not do anything with it. Farsi for “snowshoe”? Convenient.
  • In Tehran began a man my bags, uninvited, into his car to leave and asked what hotel he had to bring them? In any other country I would see this as theft. Not in Iran. The tricky part was that I did not sleep in a hotel and ‘boom between 6 and 12′ is very difficult to explain.

De mensen

De enorme vriendelijkheid van de Iraniers, gaat gepaard met een oeverloze interesse in, uhm, mij. Mocht u op zoek zijn naar een rustige locatie om dat éne boek uit te kunnen lezen, vermijd Iran. Auto’s stoppen midden op te weg om je te kunnen begroeten, vrienden, broers en neefjes worden opgebeld en telefoons worden tegen je oor gedrukt: “Uhm, hello?” “HELLO, welcome to my county, do you need any help?!”. In het begin was dit uniek en bijzonder. Na een aantal weken wordt dit de normaalste gang van zaken.

Er worden over het algemeen drie vragen gesteld. 50+ keer per dag en in de volgende volgorde:

  1. “Hello! How are you?”
  2. “Where are you from?”
  3. “Are you married?”

De eerste vraag wordt geschreeuwd door mensen uit autoramen, vanaf balkons, vanaf de stoep, door kinderen op motoren en door senioren boeren op tractoren.

Het antwoord op de tweede vraag; “From Holland/The Netherlands” brengt eigenlijk maar één reactie teweeg: “Ah! Arjen Robben!” Interessant dat na duizenden jaren van wetenschappelijke en culturele vooruitgang, de bindende factor tussen een blanke Nederlander en de inwoner van een Iraans bergdorpje met acht inwoners, wordt gevormd door een bepaalde speler van Bayer München. Om eerlijk te zijn weet ik, voor een man, verbazingwekkend weinig van voetbal (ik ben meer van de tweewielers en strakke pakjes), gelukkig weet ik donders goed wie Arjen Robben is. Onze Nederlandse trots. Onze vedette.

Omdat u voor een uitgebreid reisverslag beter een Cees Nootenboom ter hand kunt nemen, probeer ik hieronder kort een samenvatting te geven van opvallende momenten waarin Iraanse vriendelijkheid en het koele Nederlandse scepticisme samen kwamen in het voordeel van de Iraanse warmheid:

  • Tijdens een welverdiende pauze in de schaduw van een verlaten gebouwtje, werd mijn lees-sessie bruut verstoord door het aan komen rijden van een toeterende auto waaruit vervolgens een zwaaiende man kwam gerend. Het bleek dat hij al eerder langsgereden was, mij had zien zitten en om was gekeerd om mij te waarschuwen. Waarvoor? Ik was gaan zitten om een plank met teer. Teer dat van het dak was gedruppeld door de warmte. En ja, het klopte ook, op mijn broek zat een vlek van een dikke 0,3cm3. Hoe ik vanaf dat moment netjes voor de dag ga komen? Geen idee.
  • Na, een aantal dagen later, wederom diep verzonken te zijn in een spannend hoofdstuk, kwamen drie jongentjes aangereden op een motor. Jongentjes+Motor? Ja, ik schat dat de bestuurder een jaar of acht was, terwijl zijn broertjes niet ouder dan vijf of zes moeten zijn geweest. Of ik motor bedoel en geen brommer? Nee hoor, dit was een forse 250cc viertakt Honda. De oudste vroeg, verbazingwekkend genoeg, in het Engels of ik zin had in fruit? Natuurlijk had ik zin in fruit, maar ik liet weten dat ze geen moeite hoefde te doen voor mij. Of dit laaste wel of niet over kwam weet ik niet, maar na vijf minuten kwamen ze terug met een doek gevuld met verse kersen, mini-appels en mini-perziken. Na ze enorm bedankt te hebben reden ze weg. Althans, weg? Weg, om na vijf minuten terug te komen met een nieuwe lading vers fruit. Inmiddels te veel om mee te kunnen nemen in mijn fietstassen. Na de derde keer wilde ik iets roepen wat ik nooit verwacht had in mijn leven te moeten schreeuwen: “Stop bringing me delicious fresh fruit! Please!”. Na een derde lading ontvangen te hebben ben ik snel weggefietst. Gevlucht voor vriendelijkheid.
  • Mensen willen mij dag in dag uit helpen met de route. Los van het feit dat ‘verdwalen’ niet voorkomt in mijn woordenboek, kies ik mijn eigen routes. Deze routes zullen misschien niet voor elke automobilist even logisch zijn en zijn ook niet altijd de kortste weg van A naar B. Een aantal keer is het voorgekomen dat ik af werd gesneden op een drukke weg waarna gevraagd werd waar ik naartoe op weg was? De eerste paar keren antwoordde ik eerlijk: “Ik ben op weg naar X” “Naar X?! Dan fiets je helemaal de verkeerde kant op!” “Ja, dat weet ik. Maar ik wilde graag door dit stadje fietsen om…” “Nee, nee, nee. Je rijdt helemaal verkeerd. Rijd maar achter mij aan, dan…” Dit waren de momenten waarom ik wederom moest vluchten van mensen die mij de ‘goede’ kant op wilde sturen. Ook beseft niet iedereen dat ik bewust kies voor onverharde bergpaadjes en dat mijn gemiddelde snelheid op een drukke doorgaande autoweg hetzelfde is als op een verlaten landweggetje.
  • Mijn eerste telefoonnummer heb ik ontvangen bij de grensovergang tussen Turkije en Iran. Van een Iraanse vrouw om precies te zijn, met de boodschap: “Als er iets, wat dan ook, is, dan kun je mij altijd bellen.” Inmiddels ben ik in het bezit van 23 telefoonnummers met de zelfde insteek als de eerste. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee wie ik moet bellen mocht er echt iets gebeuren. Lootjes trekken? “Ah, nr. 16. Hallo, ja met Tim, mijn fiets staat weer in de fik.”
  • In een supermarktje In de stad Miyaneh, kregen twee mannen ruzie omdat ze voor mij wilden betalen. Uiteindelijk heb ik zelf betaald en ben ik hard weggefietst.
  • Zo’n veertig keer per dag krijg ik de vraag of ik geholpen kan worden? “Nee” blijkt niet het juiste antwoord te zijn. Uit beleefdheid laat ik mensen mij helpen door mij de route te geven naar plekken waar ik helemaal niet heen wil of de vertaling van woorden waar ik helemaal niets mee kan. Farsi voor ‘sneeuwschoen’? Handig.
  • In Teheran begon een man mijn tassen, ongevraagd, in zijn auto te laten en vroeg naar welk hotel hij ze moest brengen? In elk ander land zou ik dit als diefstal zien. Niet in Iran. Het lastige was dat ik niet in een hotel sliep en ‘tussen boom 6 en 12′ is erg lastig uit te leggen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

‘In Tunnel’? Most driver won’t even consider turning on their lights after entering a black hole

And this is considered one of the bright tunnels

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hot air

Prior to my departure I made me genuinely concerned about the weather, coupled with the country Turkey. Ironically, I have my deeply buried hat and gloves more often than not have to get from stable. After cycling in Iran but it was warm. What am I saying? Hot.

Temperatures of 50 ° Celsius, I personally know only from stories and movies – translated from English – cow boys. Boys who, to my frustration, bar have little to do with cows. Correction, “knew.” Yet I must now confess that I was able to choose between rain and the scorching sun, I choose the second. The heat went. Rain will never get used. What does not get used to is the constant, and debilitating whooshing wind.

Where an ascent is usually rewarded with a descent, the wind will always continue to take without giving even a second. Where the pleasure of a descent which epic performance of your favorite artist in Paradiso, wind can be seen in the back as the clarinet-nomination of your niece of eight without any musical talent. The wind is a ruthless bastard. Regardless of the obstacles to the bikes themselves, cooking is practically impossible, changes in sleep night noise, you have to run up several times a day behind your gear and headache-level rises gradually with the constant ringing.

Gebakken lucht

Voorafgaand aan mijn vertrek heb ik me oprecht zorgen gemaakt over het weer, in combinatie met het land Turkije. Ironisch genoeg heb ik, in Turkije, mijn diep weggestopte muts en handschoenen vaker wel, dan niet van stal moeten halen. Na het binnenfietsen van Iran werd het echter warm. Wat zeg ik? Heet.

Temperaturen van 50° Celsius, ken ik persoonlijk slechts uit verhalen en films over – vertaald vanuit het Engels – koeienjongens. Jongens die, tot mijn frustratie, bar weinig te maken hebben met koeien. Correctie, ‘kende’. Toch moet ik inmiddels eerlijk bekennen dat, mocht ik kunnen kiezen tussen regen en de brandende zon, ik voor het tweede kies. De hitte went. Regen, drijfnatte spullen en verrimpelde voeten zullen nooit wennen. Wat ook niet went is de voortdurende, suizende en slopende tegenwind.

Waar een klim doorgaans beloond wordt met een afdaling, zal de wind altijd blijven nemen, zonder ook maar een seconde te geven. Waar het genot van een afdaling dat epische optreden van je favoriete artiest is, kan wind in de rug slechts gezien worden als de valse klarinet-voordracht van je nichtje van acht zonder enige muzikale aanleg. De wind is een meedogenloze rotzak. Los van de belemmeringen bij het fietsen zelf, is koken praktisch onmogelijk, verandert de nachtrust in nachtherrie, moet je een aantal keer per dag achter je spullen aanrennen en stijgt het hoofdpijn-niveau geleidelijk door het constante gesuis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

52°C

Sun, sun, sun...

Sun, sun, sun…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Largest sauna I’ve ever visited

... wind, wind wind...

… wind, wind wind…

Hiding from the wind

Get well soon

Get well soon

Nightly visitor. Anything but shy

Sleep-tunnel nr. 8

Sleep-tunnel nr. 8

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

You can eat off the floor

In the open, treeless areas of Iran, there is only one to find shelter from the wind. Tunnels. In the arid (very dry) landscape are rivers all year round water contain an exception. Luckily the roads prepared for torrential floods because, every few hundred meters, a tunnel is built. The sun, the wind, ideal. Yet it is striking to me that I often happened during a “siesta” at the hottest time of the day, am awakened by the well-known “Hellooo, how are you?”. Yes, I scared me to death several times. It is difficult to convey that I am voluntarily going into a tunnel lie, so I always get invited home by my human alarm clock.

Here comes again the innate and deep-rooted skepticism Dutch upwards. A strangely dressed man from a foreign culture, practitioner of an even stranger hobby, resting in a strange place, inviting home will not happen quickly in the Netherlands. Should these, described above man, up the driveway in an attempt to fill his water bottles, the curtains will more often than not remain closed. “Do you think he saw us?” The other works that way. During the first few days I hit often ask, “please come to my house” off because, preferably not want to be robbed and my organs are not keen on the black market, see disappear.

After several weeks has changed a lot. The only reason I have the ‘home-visit requests’ will refuse because I was still full from the previous house calls, about half an hour ago. Meanwhile, I visited a dozen houses, from the smallest house in a tiny mountain village to an apartment in a larger town. In rural areas these homes had one clear similarity. No furniture. Not by poverty but a relic of a nomadic culture. On the floor is eaten, slept and watched TV. The disadvantage of years of intensive cycled to have is that I’m as stiff as a rake. Taking place legged to me as difficult as licking my elbow *. This unease led fortunately often to the amusement of my hosts and hostesses.

Hostesses? From the west I got the image I would see during the month in Iran, hardly any women in the streets and interacting with women would be impossible. I was even planning to, as an unmarried man, to contact out of the way for my own safety. Weeks later I ask without any hindrance in the way people of Iran (m / v). Also with the people I’ve been home, I notice no difference between the man and the woman in interacting with “those strange Europeans. No flight into the kitchen and not submissive posture.

Of all the 453 things the Iranians special to me is the shorts in the first place. At the border I have been frequently ridiculed. The pointing and staring is natural to ignore, but you are simply a feature for people who see maybe two or three shorts in their lives. The short is in addition to tie, not banned, he will not be worn alone. Still, I occasionally with shorts to cycle in connection with the temperature. After all, I did not want to appear in the newspaper with the following headline:

Dutch man starved after getting pants stuck in bicycle chain.

*No, you won’t succeed. Trust me.

The pictures below (left) shows me in long trousers. These pants had to be taken first at someone from the village before I even could enter the village. Again, not because it is forbidden, but it is similar to have visits from a Dutch family in a Speedo. I do not recommend this way.

Je kunt hier van de vloer eten

In de open en boomloze gedeelten van Iran is er slechts één schuilplaats tegen de wind en de zon te vinden: Tunnels. In het aride (kurkdroge) landschap zijn rivieren die het hele jaar door water bevatten een uitzondering. Gelukkig zijn de wegen voorbereid op hevige stortvloeden waardoor, om de paar honderd meter, een tunnel gebouwd is. Uit de zon, uit de wind, ideaal. Toch is het me opvallend vaak overkomen dat ik, tijdens een ‘siesta’ op het warmste moment van de dag, wakkergemaakt ben door het overbekende “Hellooo, how are you?!”. Ja, ik ben me een aantal keer doodgeschrokken. Het is lastig om over te brengen dat ik vrijwillig in een Tunnel ben gaan liggen, waardoor ik steevast thuis uitgenodigd werd door mijn luidruchtige menselijke wekker.

Hier komt wederom het aangeboren en diepgewortelde Nederlandse scepticisme naar boven. Een vreemd geklede man, afkomstig uit een vreemde cultuur, beoefenaar van een nog vreemdere hobby, rustend op een vreemde plek, thuis uitnodigen zal in Nederland niet snel gebeuren. Mocht deze, hierboven beschreven man, de oprit oplopen in een poging zijn bidons te vullen, zullen de gordijnen vaker wel dan niet gesloten blijven. “Denk je dat hij ons gezien heeft?” In het buitenlands werkt het nog steeds zo. Tijdens de eerste paar dagen sloeg ik vaak de vraag, “please come to my house” af omdat ik, bij voorkeur niet beroofd wil worden en mijn organen niet graag op de zwarte markt zie verdwijnen voor een veel te laag bedrag.

Na een aantal weken is er een heleboel veranderd. De enige reden dat ik de ‘thuisbezoek-verzoekjes’ in de toekomst af zal wijzen is omdat ik nog vol zit van het vorige huisbezoek, zo’n half uur geleden. Inmiddels heb ik een tiental huizen bezocht, van het kleinste huisjes in piepkleine bergdorpjes tot een appartementje in een groter stadje. Op het platteland hadden deze woningen één duidelijke overeenkomst. Geen meubels. Niet door armoede, maar een overblijfsel van een nomadische cultuur. Op de vloer wordt gegeten, geslapen, gepraat en tv gekeken. Het nadeel van jarenlang intensief gefietst te hebben is dat ik zo stijf als een hark ben. Plaatsnemen in kleermakerszit is voor mij even lastig als het likken van mijn elleboog*. Deze ongemakkelijke stijfheid leidde gelukkig vaak tot hilariteit van mijn gastvrouwen en gastheren.

Gastvrouwen? Vanuit het westen heb ik het beeld gekregen dat ik gedurende de maand in Iran, nauwelijks een vrouw in het straatbeeld zou zien en dat interactie met vrouwen praktisch onmogelijk zou zijn. Ik was zelfs van plan om, als ongehuwde man, man/vrouw-contact volledig uit de weg te gaan voor mijn eigen veiligheid. Weken later vraag ik zonder enige belemmering de weg aan alle inwoners van Iran (m/v). Ook bij de mensen waar ik thuis ben geweest, merk ik geen enkel onderscheid tussen de man en de vrouw in de interactie met ‘die rare Europeaan’. Geen vlucht naar de keuken en geen onderdanige houding.

Van alle 453 dingen die de Iraniërs bijzonder vinden aan mij, staat mijn korte broek duidelijk op de eerste plaats. Bij de grensovergang ben ik al veelvuldig uitgelachen. Het wijzen en staren is natuurlijk te negeren, maar je bent nu eenmaal een bijzonderheid voor mensen die misschien twee of drie korte broeken in hun leven zien. De korte broek is, naast te stropdas, niet verboden, hij wordt alleen niet gedragen. Toch heb ik af en toe met een korte broek moeten fietsen in verband met de temperatuur. Daarnaast wil ik niet in de krant verschijnen met de volgende krantenkop:

Nederlandse man verhongerd na vast te komen zitten met broek in ketting.

*Nee, dat gaat niet lukken. Geloof me.

Onderstaande foto (linksonder) laat mij zien in een lange broek. Deze broek moest eerst gehaald worden bij iemand uit het dorp voordat ik überhaupt het dorp binnen zou kunnen. Wederom, niet omdat het verboden is, maar het is vergelijkbaar met heb bezoeken van een Nederlands gezin in een Speedo. Dit raad ik overigens af.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In Iran, making new friend on a daily basis is actually one of the easiest thing to do. Being ignored is virtually impossible

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I’ve experienced some of the warmest welcomes in my life. Even with a mustache

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The amazing Wally (he gave me his hat) and I in a field of ‘bread’ (one of the few English words he knew)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

After leaving, uhm, Austria, it felt good to have real conversations again

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Change

No, I’m not going to explain the history of the last 40 years. This is to Google it, whether this is to ignore completely. Yet, by traversing a part of Iran, difficult to close your eyes to the past. Abandoned palaces, clearly influenced by Italian architecture, abandoned amusement parks and other forms of past glory. Sometimes I wish I could go back to the time to the heyday of this, overgrown with ivy, to experience places. If only briefly.

Although there since 1978. A lot has changed and that the boycott (at time of writing) is still in operation, I could detect no obvious shortcomings and defects. In addition, many international products have an Iranian equivalent. Coca Cola? Present. But, besides these bottles and cans, the Iranian Zam Zam Cola, in the supermarket, proudly next to his American brother. Red Bull? Yes, but Iran ‘Hype Energy’ is clearly visible in the streets. Nike, Adidas, Samsung. The big brands are present. However, Apple is still seen as a huge luxury and status symbol. With my five year old Iphone 4, I’m still very impressed. Something I make as much impression in the Netherlands as a walkman. Are walkman’s cool again?

Verandering

Nee, ik ga nu niet de geschiedenis van de laatste 40 jaar uiteen zetten. Dit is te Googelen, of dit is compleet te negeren. Toch is het, bij het doorkruisen van een deel van Iran, lastig om je ogen te sluiten voor het verleden. Verlaten paleizen, duidelijk beïnvloed door de Italiaanse architectuur, verlaten pretparken, verlaten fabriekspanden en andere vormen van vergane glorie. Soms zou ik willen dat ik terug kon gaan in de tijd om de hoogtijdagen van deze, doorgaans met klimop overgroeide, plekken opnieuw te kunnen beleven. Al is het maar eventjes.

Ondanks dat er sinds 1978 enorm veel veranderd is en dat het boycot (op moment van schrijven) nog steeds in werking is, heb ik geen duidelijke tekorten en gebreken kunnen ontdekken. Daarnaast hebben veel Internationale producten een Iraans equivalent. Coca Cola? Aanwezig. Maar, naast deze flessen en blikjes staat het Iraanse Zam Zam cola, in de supermarkt, fier naast zijn Amerikaanse broer. Red Bull? Ja, maar het Iraanse ‘Hype Energy’ is duidelijk zichtbaar in het straatbeeld. Nike, Adidas, Ray Ban, Samsung. De grote merken zijn aanwezig. Apple wordt echter nog gezien als een enorm luxe- en statussymbool. Met mijn vijf jaar oude Iphone 4, maak ik nog steeds enorm veel indruk. Iets waar ik in Nederland even veel indruk mee maak als met een walkman. Of zijn walkmans al weer cool?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Abandoned theme park. I wish I could go back in time to witness its glory days

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Some roads are smooth…

It feels like a rollercoaster, a slow one though

It feels like a rollercoaster. A slow one though

"Aren't you lonely?" Maybe al little

“Aren’t you lonely?” Well, maybe a little

Some are not...

Some are simply not…

A rollerslowster. Can I say that? No?

A rollerslowster? Slowlercoaster? Can I say that? No? Sorry

Welcome to the jungle

After the vast arid plains, barren mountains, windy roads and the dry riverbeds, something slowly began to change. Strange that after the 243rd tree only by you that something is not right. During the descent towards the coast, the landscape became progressively greener. It started with bushes, was succeeded by trees and ended in a true jungle complete with rice fields. From Istanbul, I approached the baldness, therefore this was a strange experience. The wind died down and also my headache.

What we as people often take things for granted and we forget to enjoy moments when we are healthy, there is nothing to worry about and that we do not suffer from ailments. Headache, stuffy nose, that one thing in your eye, a splinter, a pimple on the inside of your nose, hunger, thirst, etc., etc. For the moment that ‘all is well again’ we are often immediately forgotten enjoy being able to breathe through your nose or the right to walk because the blister is finally gone.

Outside are healthy, but outside you are also exposes to numerous elements. Too much sun exists crazy enough, as too much rain, too many mosquitoes, too many heavy exhaust and to many kilometers in one day. Where ‘outdoors’ is an activity in the Netherlands, is out in most countries I’ve cycled through the normal course of business. It is possible to ride on a rainy Tuesday by a Dutch village without even seeing someone on the street. Outside his has become particularly. A welfare thing.

Besides the enormous abundance of greenery, owes me something else will fall upon entering Iranian towns and cities. Something the Western media knows yummy. Martyrs. Where are you in passing a Dutch village boundary sign ‘Known for the annual flower’, you are welcomed in Iran by a little less airy image. It is unfortunately true that the term “martyr” in Iran has a different definition than the definition used by Fox News and other top news organizations. It is very easy to think that a mart enamels has blown up in an orphanage, just like ‘pat-a-sweet-puppy-day. ” This is a seductive image, created by ignorance.

The reality is somewhat more complex. Most modern martyrs died in the Iran / Iraq war (1980-1988). They are not just killed, but have proven themselves for their country and their countrymen. There might even overlap can be seen with the Dutch Order of William. The family of martyrs experience, still elevated social status; an advantage when applying for jobs and financial compensation. The graves of martyrs are extremely well maintained and are often found in green, shady parks. A city or town, like the family, very proud of the martyr status. At the entrance of small villages that you take a picture or 2-3. Upon entering Iran you ‘greeted’ by hundreds of faces. Of course this is difficult to comprehend for a westerner, but I’ve lived next to the Admiral Ruijterweg. Michiel de Ruijter the days are absolutely devoted to helping crossing tomatoes. Yet he has received a street name.

Welcome to the jungle

Na de uitgestrekte dorre vlaktes, de kale bergen, de winderige wegen en de droge rivierbeddingen, begon er langzaam iets te veranderen. Vreemd dat je na de 243e boom pas doorhebt dat er iets niet klopt. Tijdens het dalen richting de kust, werd het landschap geleidelijk groener. Het begon met struikjes, werd opgevolgd door bomen en eindigde in een heus oerwoud compleet met rijstvelden. Vanaf Istanbul ben ik de kaalheid tegemoet getreden, zonder enige variatie, daarom was dit een rare gewaarwording. Ook ging de wind liggen en daarbij mijn hoofdpijn.

Wat nemen wij als mensen vaak dingen voor lief en vergeten we te genieten van momenten dat we gezond zijn, dat er niets aan de hand is en dat we geen last hebben van kwaaltjes. Hoofdpijn, een verstopte neus, dat ene dingetje in je oog, een splinter, een puist aan de binnenkant van je neus, honger, dorst, etc., etc. Om het moment dat ‘alles weer goed is’ zijn we vaak direct vergeten wat er mis was en verzuimen we te genieten van het kunnen ademen door je neus of het recht kunnen lopen omdat die blaar eindelijk verdwenen is.

Naast de enorme overvloed aan groen, is me nog iets anders op gaan vallen bij het binnenrijden van Iraanse dorpen en steden. Iets waar de westerse media enorm van smullen; Martelaren. Waar je bij het passeren van een Nederlandse dorpsgrens het bordje ‘Bekend van de jaarlijkse bloemencorso’ tegen kunt komen, wordt je in Iran verwelkomd door een iets zwaarden en minder luchtig beeld. Het is helaas zo dat de term ‘martelaar’ in Iran een andere definitie heeft dan de definitie gebruikt door Fox News en andere populaire nieuwszenders in de Verenigde Staten. Het is erg makkelijk om te denken dat een martelaar iemand is die een weeshuis opgeblazen heeft, precies op ‘aai-een-lieve-puppy-dag’. Dit is een verleidelijk beeld, gecreëerd door onwetendheid.

De realiteit is iets complexer. De meeste moderne martelaren zijn omgekomen in de Iran/Irak oorlog (1980 – 1988). Ze zijn niet slechts omgekomen, maar hebben zich bewezen voor hun land en hun landgenoten. Er zou zelfs overlap gezien kunnen worden met de Nederlandse Willemsorde. De familie van martelaren beleeft, nog steeds, een verhoogde sociale status; een streepje voor bij een sollicitatie en financiële compensaties. De graven van martelaren worden enorm goed onderhouden en bevinden zich vaak in groene, schaduwrijke, parkjes. Een stad of het dorp is, net als de familie, enorm trots op de status martelaar. Bij het binnenrijden van kleine dorpjes zie je een bord met twee á drie foto’s. Bij het binnenrijden van Tehran wordt je ‘begroet’ door honderden gezichten. Natuurlijk is dit moeilijk te bevatten voor een westerling. Aan de andere kant, heb ik heb ooit naast de Admiraal de Ruijterweg gewoond. Michiel de Ruijter het zijn dagen absoluut niet besteed met het helpen oversteken van omaatjes. Toch heeft hij een straatnaam mogen ontvangen in onze hoofdstad. Iets waar een aantal kanttekeningen bij geplaatst kunnen worden.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Entering a residential area. No, I’m not in Europe anymore

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Gradually It’s starting to turn green

Liquigas and Sky. Who's says I'm missing the Tour de France?

Liquigas (maillot à pois) and Sky. Who’s says I’m missing the Tour de France?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

The western media love these images. The reality is much more complicated however

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

First ‘shower’…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

… after more than two weeks

How bad is a regime that pursues an alcohol-free nation? Of course, human rights are restricted, but drunk drivers will belong to the past, no employees with a hangover, no “I should not have done ‘sorry-moments, no” why I sleep in the bushes’ situations … On the other hand, there is no relaxation after a long day, the mental “reset” over the weekend and breaking the social barriers in some situations. I also know very well that I am going to donate empty returns a wonderful bottle of our southern neighbors.

Hoe slecht is een regime dat een alcoholvrije natie nastreeft? Natuurlijk, mensenrechten worden beperkt, maar beschonken bestuurders zullen tot het verleden behoren, geen werknemers meer met een kater, geen ‘dat had ik niet moeten doen’ spijt-momentjes’, geen ‘waarom word ik wakker in de bosjes’ situaties… Aan de andere kant is er geen ontspanning na een lange werkdag, geen mentale ‘reset’ in het weekend en het doorbraak van de opgeworpen sociale barrières. Ook weet ik heel erg goed dat ik bij terugkomt een heerlijk flesje van onze zuiderburen leeg ga schenken.

Almost 7000 km and I'm in 'Belgium'

Almost 7000 km and I’m in ‘Belgium’

Ramadan

Timing of course I had to choose another month to visit an Islamic republic. The exact duration of the month of Ramadan I spent in Iran and the conservative eastern Turkey. Personally I think this month of a beautiful principle. It is so much more than the whole day trek then you have to at night to cram. During this month, much attention is paid to the spirit, the sense of what one has and what the poor do not possess, how can you be a better person and contact with family. Fasting itself is actually irrelevant. If I were a small toddler per day would burn and also a paddling pool with sweat could fill, I would join in just yummy. Unfortunately, I have the fuel and moisture very, very, very badly.

Of course, I as a traveler (the poor, pregnant women, travelers and the sick, are excluded from the fast) and Europeans just food. Yet there is something like mutual respect. I’m here recently treated so well that I can not bring it to the noses of others myself to eat around. I will never enter a place of worship (church, mosque or temple), dressed in hot pants and a navel sweater. The big advantage is that I almost never wear midriff.

The tricky combination of Ramadan and small villages is that it is extremely difficult to get food. Why should you as a manager of a grocery store, you shop open during the day to do if nobody will buy anything. Nobody, besides the one saving Dutchman. I perish with hunger? No, absolutely not, but there are a number of breakfasts, lunches and dinners over slept. Sometimes all three. Where one also can be mistaken that in the Islamic Republic of Iran, the weekend falls on Thursday and Friday. The advantage is happy that I usually have no idea what day it is, making it a sort of lottery, with respect to the yes / no open stores. A lottery in which I have taken some time next to the prices.

Ramadan

Qua timing had ik natuurlijk een andere maand uit kunnen kiezen om een Islamistische republiek te bezoeken. De exacte duur van de maand van de Ramadan heb ik doorgebracht in Iran en het conservatieve Oost-Turkije. Persoonlijk vind ik deze vastenmaand een prachtig principe. Het is zo veel meer dan de hele dag trek hebben om je vervolgens ’s avonds vol te proppen. Tijdens deze maand wordt veel aandacht besteed aan de geest, er wordt stilgestaan bij wat men heeft en wat de armen niet bezitten, hoe je een beter mens kunt zijn en hoe het contact met familie versterkt kan worden. Het vasten zelf is eigenlijk bijzaak. Als ik niet een kleine kleuter per dag zou verbranden en daarnaast nog een peuterbadje met zweet zou vullen, dan zou ik gewoon lekker meedoen. Helaas heb ik de brandstof en het vocht heel, heel, erg hard nodig.

Natuurlijk mag ik als reiziger (armen, zwangere vrouwen, reizigers en zieken, zijn uitgesloten van het vasten) en Europeaan gewoon eten. Toch bestaat er ook iets als wederzijds respect. Ik ben hier de afgelopen tijd zo goed behandeld dat ik het niet op kan brengen om voor de neuzen van anderen mijzelf rond te eten. Ik zal ook nooit een gebedshuis (kerk, moskee of tempel) binnentreden, gekleed in hotpants en een naveltruitje. Het grote voordeel is dat ik vrijwel nooit naveltruitjes draag.

Het lastige van de combinatie Ramadan en kleine dorpjes is dat het enorm lastig is om aan eten te komen. Waarom zou je als eigenaar van een marktje je winkel overdag opendoen als toch niemand iets komt kopen? Niemand, naast die ene zuinige Hollander, komt overdag geld uitgeven. Ben ik vergaan van de honger? Nee, absoluut niet, maar er zijn een aantal ontbijtjes, lunches en diners overgeslagen. Soms alle drie. Waar men zich ook in kan vergissen is dat in de Islamitische republiek Iran, het weekend op donderdag en vrijdag valt. Het voordeel is gelukkig dat ik doorgaans geen enkel idee heb welke dag het is, waardoor het een soort loterij wordt met betrekking tot het wel/niet open zijn van winkels. Een loterij waarin ik al een aantal keer naast de prijzen gegrepen heb.

The Caspian sea. That's a first for me

The Caspian sea. That’s a first for me

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Warm water, sandy beaches. Mostly abandoned however

Almost the same as the Dutch beaches during the high season, except it's not.

Almost the same as the Dutch beaches during the high season, except it’s not.

One of the many amazing things about Iran is the availability of drinking water. It has been weeks since I've bought bottles.

One of the many amazing things about Iran is the availability of drinking water. It has been weeks since I’ve bought bottles.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

No mcD in Iran, fortunately there is a Milad Restaurant

No Mc’D in Iran, fortunately there is a Milad Restaurant

... And a Maxburger

… And a Maxburger

Long nights

Long days. Long nights

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Oh, I will

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

This has become ‘normal’ for me

The road to the capital

The pass direction between Iran appeared to be a narrow but extremely busy thoroughfare. In the Netherlands, and Europe in general, is seen as a negative signal horns. If there is honking at you, you’re asleep at traffic lights or you do something stupid and / or dangerous. In Iran honks 90% of the people to me. Honking, waving, and the famous “Hellow how are you?” Or “Can we help you?” Call. More than a hundred kilometer climb is tough, absolutely, but that was not the case with the energy that it cost if I have swung back to everyone and answer the questions.

In the pictures, see my “trip” sometimes enormous easily. Wind is indeed difficult to photograph and a gradient of 10% represents not so much for a picture. Nor is it always clear that fifteen liters of water actually weighs fifteen kilograms extra. Fifteen kilograms that have on either the mountain. Add to that the earth dark tunnels at on (not to be confused with the Dutch underground fluorescent baking), refusing motorists to do their lights and the constant honking. And yes, a honking truck in a tunnel, a foot next to your ear, is just above the permitted level health and safety. Just. This is tricky plans. Climbing that are heavy on paper, be a lot harder by the constant anxiety and stress. Enjoy the scenery? What scenery?

De weg naar de hoofdstad

De bergpas tussen de Kaspische zee en Teheran bleek een smalle, maar extreem drukke, doorgaande weg te zijn. En oh ja, steil en lang. In Nederland, en Europa over het algemeen, wordt toeteren gezien als een negatief signaal. Als er naar je getoeterd wordt, zit je te slapen voor het stoplicht of doe je iets doms en/of gevaarlijks. In Iran toetert 90% van de mensen naar mij (waarschijnlijk omdat 9% van de toeters kapot is). Toeteren, zwaaien, en het bekende “Hellow how are you?” of “Can we help you?” roepen. Meer dan honderd kilometer klimmen is zwaar, absoluut, maar dat was in het niets gevallen bij de energie die het gekost als ik naar iedereen had teruggezwaaid en alle vragen beantwoord had.

Op de foto’s ziet mijn ‘tripje’ er soms enorm gemakkelijk uit. Wind is immers lastig te fotograferen en een hellingshoek van 10% stelt niet zo veel voor op een foto. Ook is niet altijd zichtbaar dat vijftien liter water ook daadwerkelijk vijftien kilogram extra weegt. Vijftien kilogram die óók de berg op moet. Tel daar de aardedonkere tunnels bij op (niet te verwarren met de Nederlandse ondergrondse tl-bakken), het weigeren van automobilisten om hun licht aan te doen, de langsrazende motorrijders (allen zonder helm) en het constante getoeter. En ja, een toeterende vrachtwagen in een tunnel, dertig centimeter naast je oor, komt nèt boven het toegestane Arbo-niveau uit. Nèt.

Dit soort dingen zijn lastig te plannen. Beklimmingen die op papier zwaar zijn, worden een heel stuk zwaarder door de constante angst en stress. Genieten van het landschap? Welk landschap?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Thanks sign, I was already wondering why I was going so slow

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I remember when I was cycling down there. Good old days.

FullSizeRender 42

Sometimes you need a little ‘feel-good moment enabled to again just ahead. Cycling Caspian them to Tehran you get, apart from the extremely busy traffic, a hillock against. In one day I Chalus, via Dizin, cycled to Tehran. This 230km, a climb of 3300 meters altitude, where it starts at -20 meters below sea level. Mont Ventoux, one of the toughest climb in Europe, I pictured together for clarity, with my final ascent. Why? Because I wondered why I had so much trouble with the stairs of the hotel. Now I get it.

Soms heb je een klein ‘feelgood-momentje’ nodig om weer even vooruit te kunnen. Fietsend van de Kaspische ze naar Teheran kom je, los van het extreem drukke verkeer, een klein ‘heuveltje’ tegen. In één dag ben ik van Chalus, via Dizin, naar Tehran gefietst. Deze 230km bevat een klim van 3300 hoogtemeters, waarin men begint op -20 meter onder zeeniveau. De Mont Ventoux, een van de zwaardere klimmen in Europa, heb ik voor de duidelijkheid samen afgebeeld met mijn laatste beklimming. Waarom? Omdat ik me afvroeg waarom ik laatst zo veel moeite had met de trap van het hotel. Nu snap ik het.

No honking? In Iran? Really?

No honking? In Iran? Really?

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Just a small section of a seemingly endless climb

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Water is life

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

As someone with a small background in geology… this made me very happy (P.S. notice the abundance of car headlights)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tehran

Tehran is a city of millions. A modern metropolis. Despite the fact that I stand for a few weeks in the Islamic Republic of Iran, I notice hardly anything. The strictness of the conservative eastern Turkey has given way to a looser interpretation of Islamic teachings. In comparable (oddly) the fact than the Netherlands is a typical cheese country. Almost everyone eats cheese, usually daily. Few people take to the streets with T-shirts and banners with cheese images while the radio only cheese-related music turns and supporters of the Feta’aba’s on a weekly basis, the supporters of the Parmazani’s flying into the hair, supported by the Cammenberbers.

No, as it eats cheese indoors, so I experienced Islam in Iran. Even during the daytime of Ramadan, I can join my people for a delicious meal. A meal which, incidentally, was also enjoyed by the family. The Hijab (headscarf) is more of a fashion statement than a burden. Balancing on a bun is here paraded through the streets, preferably in high heels. To be honest I have seen more hair in Iran than in Greece (if I’m not hairy arms with the beat). There is no special halal department in the markets, because everything is halal. No hidden acohol corner, because there is to be found not a drop of alcohol. No call for prayer and not fleeing women (as I bike to come). Also in Iran: smartphones, Nikes, modern clothes, and here there western music from a car.

There is also a huge interest in me, my culture and my lifestyle.

People who are not familiar with the location where babies come from should stop reading now.

Several times a day to me, by all normal young people, asked how many times a week I flowers and bees, um, bring together. In Europe a highly inappropriate question. Extremely inappropriate. But in Iran, there are two relationship statuses: single or married. A ‘date’ consists of a huge formal contact, accompanied by chaperones, often in the form of the brother of the lady in question. Inappropriate question has to do with genuine interest, frustration and amazement to Western culture. A culture where it is possible for the wedding flower honey … … beekeepers … (I keep on with the metaphor, you know damn well what I’m talking about).

Teheran

Teheran is een miljoenenstad. Een moderne miljoenenstad. Ondanks dat ik me al een paar weken in de islamitische republiek Iran bevind, merk ik hier nauwelijks iets van. De striktheid van het conservatieve Oost-Turkije heeft plaatsgemaakt voor een lossere interpretatie van de Koran. Het in vergelijkbaar met het feit dan Nederland een typisch kaasland is. Vrijwel iedereen eet kaas, doorgaans dagelijks en zelfs meerdere keren per dag. Toch gaan maar weinig mensen gaan de straat op met T-shirts en spandoeken met kaas-afbeeldingen terwijl de radio slechts kaas-gerelateerde muziek draait en aanhangers van de Feta’aba’s, op wekelijkse basis, de achterban van de Parmazani’s in de haren vliegt, gesteund door de Cammenberbers met support vanuit Edamascus.

Nee, zoals men in Nederland kaas binnenshuis eet, zo heb ik de islam ervaren in Iran. Zelfs tijdens de Rammadan heb ik overdag kunnen aanschuiven mij mensen voor een heerlijke maaltijd. Een maaltijd die overigens ook genoten werd door de familie zelf. De Hijab (hoofddoek) is eerder een fashion-statement dan een last. Balancerend op een knotje wordt hier door de straten geparadeerd, liefst op hoge hakken. Om eerlijk te zijn heb ik in Iran meer haar gezien dan in Griekenland (als ik niet de behaarde armen mee tel). Er is geen speciale halal-afdeling in de marktjes, omdat alles halal is. Geen verstopt acohol hoekje, want er is geen druppel alcohol te vinden. Geen oproep voor het gebed en geen vluchtende vrouwen (als ik aan kom fietsen). Verder in Iran: smartphones, Nikes, moderne kleding, en hier een daar westerse muziek vanuit een auto.

Ook is er een enorme interesse in mij, mijn cultuur en mijn levensstijl.

De mensen die niet bekend zijn met de locatie waar baby’s vandaan komen moeten nu stoppen met lezen.

Een aantal keer per dag wordt mij, door hele normale jonge mensen, gevraagd hoe vaak per week ik bloemen en bijen, uhm, samenbreng. In Europa een uiterst ongepaste vraag. Extreem ongepast. Maar in Iran bestaan er twee relatie-statussen: vrijgezel óf getrouwd. Een ‘date’ bestaat uit een enorm formeel etentje, vergezeld door de chaperonnes, vaak in de vorm van de broer(s) van de dame in kwestie. De ongepaste vraag heeft te maken met oprechte interesse, frustratie en verbazing tegenover de westerse cultuur. Een cultuur waar het mogelijk is om voor het huwelijk de honing… bloem… bloementuin… imkers…bijen… (ik houd nu op met de metaforen, jullie weten donders goed waar ik het over heb).

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Rapid annual city expansion. They even work on Friday (Day of rest: Bahá’í Faith)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

No alcohol in Iran. Somehow, this billboard looks familiar though.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

6 km of curves, climbs, descents and tunnels. Excellent cycling. And, I’ve encountered at least six women. Why would I cycle on a cycling track after weeks on the road? Because I love cycling. A professional chef sometimes just likes to cook some food. Because he likes cooking.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

It might look steep. Trust me, it is

After several grueling days I decided to spend a few nights sleeping in a hotel after the village of Tehran (10 million inhabitants) to be cycled within. Shower, wash clothes, take a shower, relax and wait for the confirmation of my Turkmen visa. Meanwhile, I have the time to wander once without cycling through the city. At least, if it ever will succeed to stabbing the street. Pedestrian crossings are here purely symbolic, they can be seen as a partial protection of the asphalt, or ways to boost sales of white paint. No one will stop, ever.

The most remarkable of the whole city, I do not find the museums, parks, art, mosques, embassies, etc. The most special are the shops. Not the stores themselves, but the distribution of products around the city. Each district has a theme, that theme streets have only specific stores. Enormous specific. My hotel is located in the car-district, which also borders the ‘light district’ and the ‘kitchen-equipment-district. In the automotive area are hundreds, if not thousands, of auto shops. All with only one product type. Buttons for gear levers? Yes, there is a shop for. Headrests? Batteries? Ignition switches? Hubcaps? Only one product type. The head shop, it is not possible to buy covers for chairs, which shops are a few hundred meters away.

Where we Europeans at one visit to one store to be ready with all our shopping, you should count in Iran visiting dozens of stores. Supermarkets are a relatively new concept. You get bread at the bakery, meat from the butcher and fruit in the fruit farmer. Prices are nowhere indicated and, I suspect, based on my gender, origin, time of day and the state in which the retailer has been up. The amounts, hundreds of thousands of Iranian Rials, also always come out exactly on an integer.

In addition to the enormous specific car affairs, I have seen the following: shops with only light switches, shops where the fill for packages that fragile items are transported, sold, stores wheelbarrow wheels, shops with wheelbarrows (without wheels), stores full roll tape, stores with bubble wrap, shoelaces, plugs, cotton swabs, all …

It would not surprise me honestly if somewhere in town a shop for left-handed people with boxer shorts or a shop which sells papers that sit behind stickers in all shapes and sizes. Especially for people who regret their decision, have thrown their paper but still like to preserve their sticker.

Na het ‘stadje’ Teheran (10 miljoen inwoners) binnengefietst te zijn, heb ik besloten om een paar nachten in een hotel te verblijven. Het waren immers een paar loodzware weken. Douchen, kleren wassen, douchen, uitrusten en wachten op de bevestiging van mijn Turkmeense visum. Ondertussen heb ik de tijd om, een keer zonder fiets, door de stad te slenteren. Althans, als het ooit gaat lukken om de straat over te steken. Zebrapaden zijn hier puur symbolisch, ze kunnen gezien worden als gedeeltelijke bescherming van het asfalt (het witte gedeelte), of manieren om de verkoop van witte verf te stimuleren. Niemand stopt, ooit.

Het meest bijzondere van de hele stad, vind ik niet de musea, de parken, de kunst, de moskeeën, de ambassades, etc. Het meest bijzondere zijn de winkels. Niet de winkels zelf, maar de verdeling van producten over de stad. Elke wijk heeft een thema, binnen dat thema hebben straten slechts specifieke winkels. Enorm specifiek. Mijn hotel ligt midden in de auto-wijk, die overigens grenst aan de ‘lampenwijk’ en de ‘keuken-apparatuur-wijk’. In de auto-wijk zitten honderden, zo niet duizenden, autozaakjes. Allemaal met slechts één producttype. Knoppen voor versnellingspoken? Ja, daar is een winkeltje voor. Hoofdsteunen? Accu’s? Contactsloten? Wieldoppen? Dat stokje van de deurvergrendeling? Slechts één producttype. Bij de hoofdsteunenwinkel is het niet mogelijk om bekleding voor stoelen te kopen, die winkeltjes zitten een paar honderd meter verderop.

Waar wij Europeanen bij één bezoek aan één winkel klaar willen zijn met al onze boodschappen, moet je in Iran rekenen op een bezoek aan tientallen winkels. Supermarkten zijn een relatief nieuw begrip. Brood haal je bij de bakker, vlees bij de slager en fruit bij de fruitboer. De prijzen staan nergens aangegeven en zijn, vermoed ik, afhankelijk van mijn geslacht, afkomst, de tijd van de dag en de toestand waarin de winkelier uit bed is gekomen. De bedragen, honderdduizenden Iraanse Rials, komen ook altijd exact uit op een heel getal. Altijd.

Naast de enorm specifieke autozaakjes, heb ik het volgende mogen aanschouwen: winkels gevuld met lichtknoppen, winkels waar de vulling voor pakketjes waarin breekbare spullen vervoerd worden, verkocht wordt, winkels met kruiwagenwielen, winkels met kruiwagens (zonder wielen), winkels vol rollen plakband, winkels met bubbeltjesplastic, schoenveters, stekkers, wattenstaafjes, sleutels zonder sloten, pootjes van zonnebrillen, alles…

Het zou me oprecht niets verbazen als er ergens in de stad een winkel is met boxershorts voor linkshandige mensen of een winkel met de papiertjes die achterop stickers zitten. In alle soorten en maten natuurlijk, speciaal voor mensen die spijt hebben van hun beslissing een sticker ergens op te gaan plakken, hun papiertje weggegooid hebben maar nog graag hun sticker willen bewaren.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Theran… So much art, Paul Simon could record an album with it.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Some of it in plain sight, some are hidden gems.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Never has a country made such an impression on me as did Iran. A month is unfortunately too short to see all the things I wanted to see and visit all the places I wanted to visit. The great advantage of the ‘I cannot see everything issue’, is that I have to return. Next year? In five years? No idea. Fortunately I still have plenty of material due to all the impressions I have gathered during the last month. And yes, of course, on a rainy Tuesday evening in december, I will recall that one time that … that one situation in which …, the one time I met … and the view I enjoyed near …

Nog nooit heeft een land zo’n grote indruk op mij gemaakt als Iran. Een maand is helaas veel te kort om te kunnen zien wat ik nog meer had willen zien. Het grote voordeel van het ‘niet alles kunnen zien’, is dat ik nog een keer terug mag komen. Volgend jaar? Over vijf jaar? Geen idee. Gelukkig kan ik nog wel even vooruit met alle indrukken die ik hier de afgelopen maand heb opgedaan. Reken maar dat ik een keer op een regenachtige decemberavond terugdenk aan die ene keer dat…, die ene situatie waarin…, die ene keer dat ik in contact kwam met… en het uitzicht vlakbij…

 


OLYMPUS DIGITAL CAMERA

I sure hope the wind doesn’t blo…

… shit

 

 

arrow

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A lot has happened during the last couple of weeks, so much to tell, so many things to show. This was only a small selection of the stories and the pictures I’ve got prepared for you. Somehow, I totally forgot to tell you about that one time in a hotel in Tehran where a Chinese thought a Japanese was Chinese as well (not racist, because they did it themselves), the time I got attacked by wild boar, that one time a Turkish Granny handed me her bags without saying anything, entered a shop and came back five minutes later and took her bags again, that moment I thought lots of women had to deal with domestic violence, while it turned out that Tehran simply is the “nose job capital of the world”, etc., etc., etc.

Er is zo enorm veel gebeurd de laatste weken, zo veel te vertellen, zo veel te laten zien. Dit was slechts een fractie van de verhalen en de foto’s. Ik ben helemaal vergeten te vertellen over die ene keer in een hotel in Tehran waar een Chinees dacht dat een Japanner een Chinees was (niet racistisch, want ze deden het zelf), die keer dat ik aangevallen ben door wilde zwijnen, die keer dat een Turks Omaatje haar tassen, zonder iets te zeggen, aan mij gaf, de winkel in ging en vijf minuten later terugkwam en haar tassen weer in ontvangst nam, die ene keer dat ik dacht dat enorm veel vrouwen te maken hadden met huiselijk geweld, maar dat Tehran gewoon de ‘neuscorrectie hoofdstad van de wereld’ bleek te zijn, etc., etc., etc.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Iranian parks are well equipped with fitness equipment. Every. Single. Park.

Cycling is considered a workout. True. But, one must not neglect the other parts of the body. Luckily Iranian parks are well equipped for this task. This serious task.

Fietsen kan gezien worden als een ‘workout’. Klopt. Uiteraard dient men de overige lichaamsdelen niet te te verwaarlozen. Gelukkig zijn Iraanse parken goed uitgerust voor deze taak. Deze serieuze taak.

FullSizeRender

The small ants are considered large in the Netherlands

The small ants are considered large in the Netherlands

There goes my heavy duty sidekick. It might not sound like a big deal, but trust me. In the tree-less desert, it is a big deal.

There goes my heavy duty sidekick. It might not sound like a big deal, but trust me. In the tree-less desert, it is a big deal.

Tehran cycling club. Coming soon on Cycle-zero.com. Cycling around the world. How do we perceive this manpowered two-wheeled vehicle in everyday life?

Tehran cycling club. Coming soon on Cycle-zero.com. Cycling around the world. How do we perceive this manpowered two-wheeled vehicle in everyday life?

Coming soon on Cycle-zero.com. The Manjil/Rudbar wind farm, the treaty and the future of Iranian renewable energy.

 

Leave a Reply