It doesn’t get any easier, you just get faster

Posted on May 25, 2015

image

Vlag eng

Vlag ned

In order to obtain and maintain a safe, healthy and stress-free life, I’ve constructed two rules. It’s of utmost importance that one follows these rules carefully and without exceptions whatsoever. These rules prevent one from abrupt social shocks, the involuntary absorption of knowledge and the unpleasant broadening of one’s horizon.

Rule 1. Avoid meeting new people after the age of sixteen. The friends and acquaintances collected at this age will be regarded as your permanent social circle. Any new contacts, ideas, visions, views and ideologies must be completely ignored and neglected.
If one is forced to meet new people, make sure they resign in the same social, economical and geographical circle as you are in at that moment in time and space.
Rule 2. Avoid visiting new countries, regions and continents. If, due to unforeseen circumstances, one is forced to travel, make sure the visited countries resemble your home county in as many ways as possible. If not, earplugs and blindfolds turn out to be useful tools for crossing countries not abiding to this rule.

Now might be the time to lift the vail. Visiting new countries, or countries in general, is one of the most rewarding experiences one can have. And I’m not even speaking about meeting the locals, talking with, and not ‘to’, them, tasting new foods and seeing things from new perspectives. It doesn’t matter if you’re visiting your neighbouring country or if you’re stepping out of an airplane after an eighteen hour flight, followed by a twelve hour bus ride and a six hour ride on donkey back.

Closing your mind to the outside world does not hurt anyone, true, but it can be intensely rewarding. New experiences, views and visions can be taken home in your suitcase and be used, and re-used during your every day life; in school, at the office, at the construction site, in the kitchen and even in the retirement home.

Om een zorgeloos, gezond en stress-vrij leven te bereiken en te behouden heb ik een tweetal regels opgesteld. Het is van uiterst belang dat men zich ten alle tijden aan deze regels weet te houden, zonder enige vorm van uitzondering. Deze regels voorkomen abrupte social shocks, de onvrijwillige opname van kennis, en de onprettige en ongevraagde verbreding van de horizon

Regel 1. Voorkom het ontmoeten van nieuwe mensen nadat u de leeftijd van zestien jaar hebt bereikt. De vrienden en kennissen die u op dit moment om u heen heeft verzameld kunnen gezien worden als uw permanente sociale kring. Elk vorm van nieuwe contacten, ideeën, visies, standpunten en ideologieën, dienen volledig genegeerd te worden. Indien men gedwongen in contact komt met nieuwe mensen, dient men ervoor te zorgen dat deze mensen zich ophouden in een identieke socio-economische en geografische kring aan die van u.
Regel 2. Voorkom het bezoek aan nieuwe landen, regio’s en continenten. Als men, door onvoorziene omstandigheden,  gedwongen wordt om te reizen, zorg er dan voor dat het bezochte land zoveel mogelijk raakvlakken heeft met het land waaruit men afkomstig is. Bij een gebrek aan raakvlakken, bieden oordoppen en blinddoeken uitkomst.

Nu is het waarschijnlijk tijd om de sluier op te lichten. Het bezoeken van nieuwe landen, of landen over het algemeen, is een van de meest belonende en bevredigende ervaringen die je als mens kunt hebben. En dan heb ik het nog niet eens over het ontmoeten van de lokale bevolking, met hen in gesprek gaan en niet ‘tegen’ ze praten, nieuwe gerechten ontdekken en situaties van een nieuw perspectief ervaren. Het maakt hierbij niet uit of je een buurland bezoekt of uit het vliegtuig stapt na een achtien urige vlucht, gevolgd door een twaalfurige busreis en een zesurige rit op de rug van een ezel.

Met het afsluiten van jezelf voor de buitenwereld zal je niemand pijn doen of kwetsen,, dat klopt, maar het kan zo intens belonend zijn. Nieuwe ervaringen, visies, standpunten en ideeën passen makkelijk in je koffer en kunnen, eenmaal thuisgekomen, keer op keer gebruikt worden in het dagelijkse leven. Op school, op kantoor, op de bouwplaats, in de keuken en ja, ook in het bejaardenhuis.

“Why do you cycle?”
This is why I cycle

“Why do you cycle?”
This is why I cycle

image

South by Southeast. Steep and steady

Strange spot but I slept like a baby

Strange spot but I slept like a baby

I prefer Lidl parking lots, but this lunch spot had to do

I prefer Lidl parking lots, but this lunch spot had to do

image

If you’re into beautiful coastlines…

Bike? What bike?

Bike? What bike?

Giving the legs some rest

Giving the legs some rest

Ok, I must admit, it was my own free will who pushed me into this ‘project’, no one forced me into it, no one made me do it. Every decision I make is my own decision.

Somehow, it has been hard to leave a stressful live behind, every second a the day I feel like I have to do something, to finish something.

This is also reflected in the cycling part of the ‘project’. I keep pushing myself due to the constant search for approval and the fear of slacking. This led to complete physical, and worse, mental exhaustion.

The accompanying lack of judgement resulted in some unpleasant experiences: cycling till after midnight, being attacked by army dogs, sleeping in lousy places, a sunstroke and a general down spiral of my mood, which is normally quite joyful.

But as roller coasters go up and down, I’m currently high up in the air enjoying the view. I have no idea if the track in front of me is going up or down again. Bring it on! As long as I get a picture of the ride afterwards.

On the road

After the beautiful – a word I use a lot, sorry for that – Croatian coast, shortly interrupted by 10 km of Bosnia Herzegovina, it was time to enter the mainland again. In order to do this I had two options: the tunnel (estimated 10 minutes cycling, but losing 20 years of my life) or the mountain pass (estimated 4 hours cycling and gaining muscle mass, extra heart capacity and… a tan).

After cycling though a busy tunnel the previous day, at night and making lots of friends among truckers, the pass sounded like the ‘sane’ option. After a couple of hours and zero, I’m not lying, cars, I reached the main road leading into Podgorica, the capital of Montenegro.

To be honest I’ve been cycling while resembling a zombie during the last days in Croatia. I’ve visited Dubrovnik while having a sun stroke. Amazing city, but I just wanted to sleep in the shade, nothing more, nothing less. The last straw was someone handing me a ‘bike-rental’ voucher. Me? Know your target audience people!

Ok, ik moet toegeven dat ik uit eigen vrije wil in dit ‘project’ ben gestapt. Niemand heeft mij gedwongen om ook maar iets te ondernemen. Elke beslissing die ik heb gemaakt, maak en zal maken, was, is en zal mijn eigen beslissing zijn.

Toch blijkt het lastig te zijn om een stressvol leventje achter je te laten en op de fiets te stappen. Elke seconde van de dag voelt het alsof ik iets moet doen, iets af moet maken maken.

Dit komt duidelijk en veelvuldig terug in het fiets-gedeelte van het project (zo’n 98% van de tijd). Ik blijf mijzelf pushen in de contante zoektocht naar bevestiging en de angst voor luiheid en het teleurstellen van… Afgelopen week heeft dit geleid to volledige fysieke en, erger nog, mentale uitputting.

Het bijbehorende gebrek aan inschattingsvermogen leidde tot een aantal onprettige ervaringen: fietsen tot ver na middernacht, aangevallen worden door legerhonden, slapen op belabberde plekken, een zonnesteek en een algemene neergaande spiraal van mijn stemming, die normaal gesproken heel goed is.

Maar, zoals achtbanen omhoog en omlaag gaan zit ik nu weer ver boven de grond van het uitzicht te genieten. Ik heb geen idee of morgen mijn karretje naar boven of naar beneden gestuurd wordt. Om eerlijk te zijn maakt me dat helemaal niet uit, kom maar op! Als ik achteraf maar een actiefoto krijg.

On the road

Na de prachtige – een woord dat ik veel gebruik, excuses daarvoor – Kroatische kust, kort onderbroken door 10 km Bosnië-Herzegovina, was het tijd om wederom richting het binnenland te fietsen. Het binnenland van Montenegro in dit geval. Om hier te geraken had ik twee opties: een tunnel (naar schatting 10 minuten fietsen, maar het verliezen van 20 jaar van mijn leven) of een bergpas (naar schatting 4 uur fietsen en het verkrijgen van spiermassa, extra hartcapaciteit en … een kleurtje) .

Na de vorige nacht al door een drukke tunnel gefietst te hebben, terwijl ik bezig was met het maken van veel tientallen vrienden onder vrachtwagenchauffeurs, klonk de pas als de ‘verstandige’ optie. Na een paar uur fietsen, zonder ook maar een enkele auto tegen te komen, bereikte ik de hoofdweg naar Podgorica, de hoofdstad van Montenegro.

Om eerlijk te zijn heb ik de laatste dagen aan de Kroatische kust als een emotieloze zombie op mijn fiets gezeten. De historische stad Dubrovnik heb ik met z’n drieën bezocht: ik, mijn fiets en een gigantische zonnesteek. Geweldige stad, maar ik wilde slechts slapen in de schaduw, niets meer, niets minder. De laatste strohalm was dat iemand mij een ‘fietsverhuur-voucher’ overhandigde. Mij? Ken uw doelgroep mensen!

No words

No words… (except for the ‘no words’ part)

image

Omiš, where the river and the mountains meet the sea

Covering 1cm on a map can take mere minutes. Or... Hours

Covering 1cm on a map can take mere minutes. Or… Hours

But, let’s rewind first. Why was I cycling towards Podgorica in stead of following the flat coastal road towards Albania? Well, this has to do with the blatantly breaking of rule 1.

A couple of months ago I met an amazing person from Montenegro while visiting Madrid (Yes, I know, confusing). Sometimes the ‘you should really visit my country and meet my family’ line is spoken out of pure politeness. Pfff, like anyone is going to do that. “You should really taste (insert local dish)”. While nodding, people know, deep inside, that they’ll never taste that dish, ever. They’ll stick to the known, the tried and true.

But, this is not me. And, this is also not like the girl I met. So, while closing in on Montenegro I decided to contact her sister (the girl I spoke of was out of the country at the moment). While being used to the Dutch hospitality, I expected a quick cup of coffee, maybe a refill of my water bottles, and an awkward goodbye. I didn’t expect the following:

Tim: Hey, I’m in Podgorica, where shall we meet? (or something like that).
K: I’m currently at work, but we have a hotel room reserved for you. Take a shower, get some rest and we’ll meet up at six.

So much for a quick coffee. The next two nights I slept like a baby, while smelling like a baby as well. One of those clean, good smelling, baby’s. I’ve met the brother and father, been taken to some of the best restaurants in the city (‘slightly’ better than my instant pasta meals), drank amazing coffees and been shown around town. But the most valuable experience, even though the food was truly amazing, was talking extensively to people from a country I knew so little of. People? Let’s use the correct term, friends.

I also experienced the love for a country and their people. My new Friends were well educated and had studied and traveled abroad, extensively. They knew they lived in a country with its flaws, but are willing to work extremely hard to show the world what Montenegro has to offer. It’s so much easier to run away to a ‘flawless’ country. Staying however shows true grit. The youth is willing, and capable.

One thing I can promise is that I will return to Montenegro, no bike and with a clean set of clothes. And, that someday I can return the favour to my new friends.

Maar, eerst even terugspoelen. Waarom zou je naar het binnenland van Montenegro fietsen als je gewoon de vlakke kustlijn kan volgen richting het zuiden? Nou, dit heeft te maken met het schaamteloos breken van regel 1.

Een paar maanden geleden heb ik een fantastisch persoon, afkomstig uit Montenegro, ontmoet tijdens een bezoek aan Madrid (ja, ik weet het, verwarrend). Soms is de ‘je moet echt een keer mijn land bezoeken en mijn familie ontmoeten’ zin een pure beleefdheids-uitspraak. Pfff, alsof iemand dat ook echt gaat doen. “Je moet écht een keer (plaats hier lokaal gerecht) proeven, dat vind je vast fantastisch!”. Terwijl je beleefd ja staat te knikken weet je ook wel dat je die vieze troep nooit naarlingen gaat werken en netjes bij het bekende en vertrouwde zal blijven.

Zo ben ik gelukkig niet. En, zo is het meisje dat ik ontmoette ook niet. Dus, toen ik Montenegro naderde besloot ik contact op te nemen met haar zus (de dame in kwestie was op dat moment in Parijs. Dát is vertrouwen én gastvrijheid). Doordat ik gewend ben aan de Nederlandse gastvrijheid, of het gebrek daaraan, ging ik uit van een kop koffie en een onhandig/onwennig afscheid snel daarna. Het volgende verwachte ik echter niet:

Tim: Hey, ik ben nu in Podgorica, waar zullen we elkaar treffen? (of iets in die trant).
K: Op dit moment ben ik op mijn werk, maar we hebben een hotelkamer voor je gereserveerd. Neem lekker een douche, rust wat uit en we zien elkaar om 18.00u.

Geen snelle kop kofie dus. The twee nachten die volgden heb ik als een baby geslapen, daarnaast rook ik ook nog eens als een baby (die schone, lekker ruikende, exemplaren). Ik heb haar broer en vader ontmoet, ben meegenomen naar de beste restaurants in Podgorica (‘net’ iets beter eten dan mijn instant-maaltijden), heb verrukkelijke koffie gedronken en heb elke vierkante meter van de stad gezien. Voor mij was echter de beste ervaring dat ik uitgebreid heb kunnen praten met mensen uit een land waar ik heel weinig vanaf wist. Mensen? Laat ik de correcte term gebruiken, vrienden.

Wat ik ook ervaarde, in mijn nieuwe vrienden, was een liefde voor een land en haar inwoners. Een liefde die ik niet vaak tegenkom in mensen. Deze nieuwe vrieden zijn goed opgeleid en hebben uitgebreid gestudeerd en gereisd in het buitenland. Voor hen is het, zou je zeggen, erg makkelijker om in een land te gaan wonen/werken waar alles nét wat beter geregeld is. Een land met minder gebreken, tekortkomingen en scheurtjes. Toch zijn ze vastberaden om te blijven om Montenegro te veranderen en de goede kant op te sturen. De jeugd is bereid en bekwaam blijkt wel.

Een ding kan ik beloven. Ik kom terug. Deze keer zonder fiets en met een iets gepastere set kleren. Daarnaast hoop ik dat ik ooit hetzelfde terug kan doen wat zij voor mij hebben gedaan.

What goes up...

What goes up…

This is what hospitality looks like

This is what hospitality looks like

The first minaret, of many many more to come

The first minaret, of many many more to come

... Must come down

… Must come down

Excellent food, excellent company

Excellent food, excellent company

Remember that horrible feeling you had as a kid at the end of the summer vacation. For me it was back to school as well. But not without a couple of delicious sandwiches, the staff from the hotel made me. And hugs of course. I almost forgot to mention that my baby, uhm, bike, was safely parked in one of the offices during my stay. Talking about hospitality.

After cycling for two hours I reached the Albanian border. A country many people warned me about. These were ‘verbal’ warnings though. I wish I was a writer so I could translate my visual experiences to decent sentences describing the first culture shock I experienced. Ok, I was warned, but I did not expect the following:

It started at the border, where a car was completely taken apart by the border guards. “You mean the luggage, don’t you?” No, the car. They even removed the tires in order to check for contraband. The tires!

Entering the first Albanian city felt like entering a Mexican town in the 80s. Trash everywhere, burning piles of car tires in the streets, dirty and naked running children in the middle of the road and the smell, one can never get used to that. People looked at me like I was Angelina Jolie entering a random African village. I haven’t adopted any Albanians however.

Being an environmental conscious person, the sheer amount of trash boggled me. Trash in the cities, trash in the rivers, trash in the countryside. The effect this has on a person is troubling, since I almost felt it was ok to throw away my own used plastic bottles. “What is one bottle among millions?” Luckily, I waited patiently for a trash can.

One side note: I’ve once read that Albania has, relatively, the most Mercedes cars per capita. Well, they where not wrong. I you have a decent income, you’ll buy a new Mercedes. If you earn slightly less, owning a Toyota, Seat, Opel, etc. is a not done. You just buy an old Mercedes. If you’re poor… A rusty, rotten, fifteen year old Mercedes it is.

 

Kun je dat verschikkelijke gevoel nog bovenhalen dat je had als kind aan het einde van de zomervakantie? Voor mij was het na Podgoridca ook tijd om weer naar ‘school’ te gaan. Echter, niet zonder een collectie verrukkelijke vers bereide broodjes, gemaakt door het hotelpersoneel. En knuffels natuurlijk, veel knuffels. Wat ik bijna vergeten ben is dat mijn baby, uhm, fiets, de hele tijd veilig in een van de kantoortjes heeft gestaan. Over gastvrijheid en service gesproken.

Na twee uurtjes fietsen bereikte ik de grens tussen Montenegro en Albanië, een land waar ik meerdere malen voor gewaarschuwd ben. Helaas waren dit slechts verbale en geen visuele waarschuwingen. Dit is zo’n moment dat ik zou willen dat ik een schrijver was, zodat ik mijn visuele ervaringen uit zou kunnen drukken in fatsoenlijke zinnen waarin ik de eerste cultuurschok van de trip uiteen kon zetten. Ik was gewaarschuwd, maar ik had het volgende niet verwacht:

Het begon al bij de grensovergang, waar de auto voor mij volledig uit elkaar werd gehaald. “Je bedoelt de bagage toch?” Nee, de auto. De grenswachten verwijderden zelfs de banden in de zoektocht naar smokkelwaar. De banden!

De eerste Albanese stad binnenfietsen voelde alsof ik een Mexicaanse dorpje uit de jaren tachtig binnenreed. Overal afval, brandende stapels autobanden in de straten, naakte besmeurde kinderen midden op de stoffige wegen en de stank… iets waar ik nooit aan zal kunnen wennen. Mensen keken naar mij alsof ik Angelina Jolie was in een willekeurig Afrikaans dorpje. Ik heb echter geen Albanezen geadopteerd.

Als milieubewust persoon verbaasde het me wat een overdaad aan afval met je doet. Bijna was ik bereid om een van mijn gebruikte flessen aan de kant van de weg te gooien. “Wat maakt één fles nou uit tussen de duizenden die er al liggen?” Gelukkig heb ik geduldig gewacht tot ik een prullenbak tegenkwam.

Een kanttekening: Ik heb ooit gelezen dat Albanië, relatief gezien, de meeste Mercedessen heeft van alle landen wereldwijd. Tja, daar had men gelijk in. Als je een fatsoenlijk inkomen hebt, dan koop je een nieuwe Mercedes. Verdien je iets minder, dan ga je niet rondrijden in een Toyota, Nissan, Opel, Homda, etc. dan koop je een tien jaar oude Mercedes. Verdien je weinig? Een twintig jaar oude, verroeste, krakende, piepende Mercedes is precies wat je nodig hebt.

Trash, garbage, waste. Everywhere

Trash, garbage, waste. Everywhere

Entering Tiranë, every man for himself

Rules? Where we’re going we don’t need rules

The joyfull

The joyfull

This is officially a highway (130 km/h allowed)

This is officially a highway (130 km/h allowed)

Keep your eyes on the road, always

Keep your eyes on the road, always

The sorrowful

And the sorrowful, mere minutes apart

If ‘blatantly staring’ ever becomes an Olympic sport, an Albanian will definitely take the gold. And the silver. And, bronze. The social filter regarding social interaction had completely disappeared here, if it ever existed.

Staring, pointing, screaming, touching (me and my bike). This made me feel quite uncomfortable at first, but after finding out that this was considered normal behaviour, I went with it. No one attacked me and nothing got stolen.

So far I experienced that honking was a negative sound. ‘Get of the road!’ and such. Honking in Albania is like saying ‘uhm’ in a conversation; It occurs constantly. I also found out that, at least, 75% of the honks were aimed at girls/women. This is something I thought of after two days of constant agitation. Why only after two days? Since, together with the current political affairs on Antarctica, watching girls is the last thing on my mind.

I imagine this might occur after a driving exam:

“You know why you failed right?”
“Uhm, no, not really.”
“Didn’t you see that pretty girl when you turned towards Main Street?”
“Well, yes I did.”
“Then, why didn’t you honk your horn?”
“Because I was paying attention to the traffic.”
“Well, you should’ve honked. Think about the girl’s feelings, now she might think she’s not pretty enough to be honked at.”
“I’m sorry, it won’t happen again, I promise.”

Albania did have a highway though. I quickly found out that this was, by far, the safest place to cycle. Plenty of space, slow traffic and the occasional horse carriage (in the opposite direction of course, because, Albania). What my gps maps did not know was that the highway was far from finished, resulting in lots of detours on steep and crowded country roads.

Als schaamteloos staren ooit een Olympische sport moge worden, dan zal een Albanees, hoe dan ook, beslag leggen op het goud. En, nu ik er over nadenk, ook zal hij of zij het zilver en brons veilig weten te stellen. De sociale filter m.b.t. interactie met anderen is hier compleet verdwenen, als hij ooit al aanwezig is geweest.

Het staren, wijzen, schreeuwen, betasten (mijzelf en mijn fiets) zorgde ervoor dat ik me constant enorm oncomfortabel voelde. Er eenmaal achter gekomen dat de mensen geen slechte bedoelingen hadden, alleen een enorme interesse in deze ‘rare man’, en compleet andere omgangsnormen, stelte mij gelukkig gerust. Niet volledig, maar wel een beetje. Niemand heeft me aangevallen en niets is gestolen.

Dusver heb ik ervaren dat toeteren een negatief geluid is. ‘Ga van de weg idioot!’ en dat soort dingen. Toeteren in Albanië is even normaal als ‘uhm’ zeggen tijdens een conversatie, heel normaal dus. Na twee dagen van complete agitatie kwam ik erachter dat, tenminste, 75% van de toeters gericht waren aan meisjes/dames. Waarom zo laat pas? Omdat, samen met de politieke betrekkingen van centraal Antarctica, het kijken naar meisjes het laatste is wat ik aan mijn hoofd heb.

Ik stel me voor dat het volgende zich af zou kunnen spelen na het afleggen van een rijexamen:

“Je weet waarom je gezakt bent hè?”
“Uhm, nee, niet echt.”
“Had je dat mooie meisje niet gezien toen je de hoofdweg opdraaide?”
“Ja.”
“Waarom toeterde je dan niet?”
“Nou, ja, ik probeerde op het verkeer te letten.”
“Wat moet dat arme meisje nu wel niet denken? Denk eens aan haar gevoelens, straks denkt ze nog dat ze niet mooi genoeg is om naar te toeteren.”
“Het spijt me, het zal niet meer gebeuren.”

Gelukkig had Albanië wel een snelweg en ik kwam er snel achter dat dit verreweg de veiligste pek bleek te zijn om te fietsen. Voldoende ruimte, langzaam verkeer en hier en daar een paardenwagen (in de verkeerde richting natuurlijk, want, Albanië). Wat mijn GPS echter niet wist was dat sommige wegen ‘nog te voltooien’ wegen waren. Dit leidde tot een aantal interessante omleidingen over steile, smalle en extreem drukke zijweggetjes.

Looks peaceful, idyllic and clean, doesn't it?

Looks peaceful, idyllic and clean, doesn’t it? (Look down)

Guess again

Guess again

Waste in the cities, waste in the countryside

Waste in the cities, waste in the countryside

Different countries, different histories

Different countries, different histories

Sleeping back for warmth, knife for 'safety'

Sleeping bag for warmth, knife for ‘safety’

The view? Five stars *****

The view? Five stars *****

In 2011 a couple of Russian cyclists where spotted on the Dutch highway after competing in a race. My first thought was: “hah, that’s so stupid, and dangerous”. Now I realise that there are more countries in the world than just the Netherlands. Highways are great places for cycling; flat, fast and smooth.

Link to article (in Dutch)

“How do you pick a sleeping spot?” Well, first I look for a location with no people around, something which was nearly impossible in Albania since there are people everywhere, anytime. The second ‘rule’ I have is ‘no climbing in de early morning’. This means that I mostly sleep on hilltops. Nothing more rewarding than a long descent, first thing in the morning.

One of these descents led into Macedonia. Again an incredible contrast. I’ve watched a lot of movies I must admit, therefore my imagination is a bit, well, extensive. One of the first things a thought while entering the first Macedonian cities was, ‘did I die in my sleep last night, but haven’t I realised it yet?’ No one, I repeat, no one, stared at me. I was invisible. Furthermore, no trash and the smell of burning tires was gone as well.

The south of Macedonia is truly beautiful. Pure and untouched. Untouched is something we, in the north, are not used to anymore.

In the Netherlands, nature is extensively regulated and very trend-sensitive. During the 80s, trees were dragged from the forest since it had to look clean and park-like. The last decade people began to realise the wanted the ‘pure’ and ‘untouched’ look. “Leave the dead trees, they provide shelter for larger animals and a home for insects (cycle of life).

No environmental management in Macedonia however. Rivers flow where they want to and trees grow crooked and misplaced. Most ‘Notherners’ wouldn’t appreciate this, but this is what ‘keeping your hands off’ really looks like.

… Totally irrelevant; after a month on the bike, sitting, on anything but my saddle, started to hurt. A lot. Benches, designed for sitting, and my ‘behind’ are simply not friends anymore. Nothing a truckload of chocolate can’t solve once I’m back.

In 2011 is een tweetal Russische fietsers gesignaleerd op de snelweg na rijden van een wedstrijd (link naar artikel in de linkerkolom). Mijn eerste reactie was destijds: “Hah, wat dom en wat gevaarlijk.” Nu realiseer ik me dat niet iedereen woonachtig is in Nederland (sorry regel 2). Mijn ervaring is inmiddels dat snelwegen fantastische plekken zijn om te fietsen; vlak, breed en een goed wegdek.

“Hoe vind je een goede slaapplek?” Allereerst zoek ik een locatie waar geen mensen zijn, iets wat in Albania vrijwel onmogelijk bleek te zijn omdat hier altijd en overal mensen op straat zijn. De tweede ‘regel’ is dat ik de dag niet wil beginnen met een steile klim. Ofwel, ik slaap doorgaans bovenop heuvels. Er iets geen betere beloning dan een lange afdaling in de vroege ochtend.

Een van deze afdalingen bracht mij over de grens naar Macedonië. Hier ervaarde ik wederom een gigantisch contrast. Omdat ik een groot aantal films heb gekeken door de jaren heen, om maar niet over de gelezen boeken te spreken, is mijn fantasie, tja, omvattend. Mijn directe gedachte bij het binnenrijden van de eerste stad in Macedonië was: ‘Ben ik gisteren overleden in mijn slaap en heb ik het nog niet door?’ Niemand, ik herhaal, niemand, staarde meer naar mij. Ik was een spook, totaal onzichtbaar. Verder, geen afval en de geur van brandende autobanden was volledig verdwenen.

Het zuiden van Macedonië is werkelijk prachtig. Puur en onaangeroerd. Dit ‘pure’ is iets wat we in het ‘Noorden’ niet meer gewend zijn. In Nederland is de natuur extensief gereguleerd en erg trend-gevoelig. Voorbeeld: Gedurende de jaren tachtig werden bomen uit het bos gesleept voor een opgeruimde en park-achtige uitstraling van onze bossen. Tijdens de laatste decennia beloot men echter dat we een pure en ‘onaangetaste’ uitstraling mooier en belangrijker vonden. “Laat de dode bomen liggen, ze bieden onderdak voor een veelvoud aan insecten.” Denk: levenscyclus en het opvullen van niches.

In Macedonië daarentegen is vrijwel geen actief natuurbeheer te bespeuren. Rivieren stromen daar waar ze ‘willen’ en bomen groeien, krom en scheef, waar het hun het beste uitkomt. Dit is iets wat de meeste ‘Noorderlingen’ niet kunnen waarderen, toch is dit hoe de ‘hands-off’ benadeing in de praktijk werkt, of je het resultaat nu wel of niet op prijs stelt.

… Totaal irrelevant; na een maand op de fiets, is zitten, op alles wat niet mijn zadel is, enorm veel pijn gaan doen. Bankjes, normaal gesproken ontworpen om op te zitten, en mijn, uhm, achterwerk, zijn geen vrienden meer. Maar, niets wat een flinke lading chocolade niet op weet te lossen als ik eenmaal terug ben.

image

Macedonia showing off. This country truly amazed me, so empty, so pure, so untouched

image

Looks brand new. Just a lick of paint

image

The downside of navigating via open street maps is that some roads are ‘to be finished’ roads

Some people pay good money to cross these kinds of bridges. For me? Just another day in Albania

Some people pay good money to cross these kinds of bridges. For me? Just another day in Albania

image

This started the pounding of my long-neglected earth sciences-heart. Soil management people!

image

One bridge too far

No, we are definitely not in the Netherlands anymore

No, we are definitely not in the Netherlands anymore. Slow travel, slow, gradual changes

Well, there's a sign we haven't seen before

Well, there’s a sign we haven’t seen before

“Look, a snake!!! Wow, I’ve seen a real-life snake!!!”
This was a couple of weeks ago. Now I’m seeing at least forty live snakes each day. And don’t get me started on the 150+ dead ones. It’s interesting how quickly one’s enthusiasm is tempered after being exposed to an overload of ‘something new’.

During one of those, long, hot and exhausting days, it’s the little things that make you happy and keep you going. Saving a tortoise for example. Let’s name him Leonardo, since tortoises need names. Leonardo was crossing, or trying to, a busy road. Seeing too many flat ones already, I decided to park my bike in the middle of the road. This resulted into loud honking from the first truck that appeared. Then, this happened:

Truck drives up to me while opening the window to shout things at me that would not have consisted of compliments about my shoes. When he sees me pointing at Leonardo, his look instantly changed from ‘I’ll chop you into little pieces, you…” to “Oh, good job! I like tortoises. I’ll wait”

“Kijk, een slang!!! Ik heb een levende slang gezien!!!”

Dit was een paar weken geleden. Nu zie ik, minstens, veertig levende slangen per dag, om maar niet te spreken over de 150+ dode exemplaren. Het is interessant hoe snel enthousiasme getemperd raakt als je bloodgesteld wordt aan een overdaad aan ‘nieuwe dingen’.

Tijdens de lange, bloedhete en uitputtende dagen, zijn het de kleine dingen waar je vrolijk van wordt en je op de been houden. Het redden van een schildpad bijvoorbeeld. Laten we hem voor het gemak Leonardo noemen, aangezien een schildpad immers een naam nodig heeft. Leonardo probeerde de weg over te steken, een drukke weg in dit geval. Na tientalle platte schildpadden gezien te hebben, werd het mijn doel om Leo heelhuids naar de overkant te helpen. Omdat ik mijn fiets in het midden van de weg had geparkeerd resulteerde dit, natuurlijk, in luid getoeter van de eerste naderende vrachtwagen, waarna dit gebeurde:

Het raampje ging open en de chauffeer maakte zich klaar om dingen te roepen die niets te maken zouden hebben met het complimenteren van mijn shoenen. Op het moment dat hij mij zag wijzen naar Leonardo, veranderde zijn stemming compleet en direct. Zijn gelaatsuitdrukking veranderde van “Ik hak je in kleine stukjes, jij…” naar “Oh, goed bezig, ik ben ook dol op schildpadden. Ik wacht wel even.”

Not a mutant, not a ninja, probably not a teenager and not even a turtle. Still a hero.

Not a mutant, not a ninja, probably not a teenager and not even a turtle. Still a hero.

Run home buddy!

Run home buddy!

Tiny harmless snakes

Tiny harmless snakes

Live snakes are a rarity. Hundreds upon hundreds dead ones are not

Live snakes are a rarity. Hundreds upon hundreds dead ones are not

To slightly larger venomous ones (Vipera berus)

To slightly larger venomous ones (Vipera berus)

Most six/eight legged creatures are alive though

Most six/eight legged creatures are very much alive though

image

Ah, Greece, we all know a joke or two about these lazy, money grabbing, tax evading, freeloaders. Yes, all Greeks are lazy, ‘tax’ is not in their dictionary and sleeping is their national sport.

By blatantly following rule 1 and 2, one finds out that it’s extremely easy to use the word ‘all’ when describing nationalities. ‘All Moroccans steal’, ‘all Americans are fat’, ‘all Indians smell’ etc.

Only five minutes after crossing the Greek border, I encountered an, somewhat, ‘large’ man on a bike (not American though). He mentioned, or, at least, tried to communicate, that I really should follow him. I could make up ‘Taverna’ and ‘three kilometres’. What followed after these three kilometres was simply amazing.

Being invited by a non-English speaking family is always exciting. What are the rules? What do they expect from me? Can I just use their bathroom? The evening consisted, after his English speaking daughter joined us, of watching basketball with a bunch of screaming Greeks, being fed the entirety of the Greek kitchen and camping in their garden. I woke up to a king-size breakfast and a bag of delicious pre-packed sandwiches (again).

Elias, that’s his name, started cycling a couple of months ago to lose weight. Since cycling is not very common in North-Greece, people declared him a fool. 30kg later, they see the fruits he picked from his labor.

His daughter explained me that’s is quite hard for the willing and hard-working Greeks that they can never get rid of the image of laziness. It’s hard to get a good reputation, but easy to lose it. Positive change is a slow process while destruction is abrupt and rapid.
On multiple occasions I’ve experience the hospitality of the Greeks. Yes, they are well aware they’re on a sinking ship. Sinking or not, that doesn’t mean you cannot serve a coffee with a smile, that’s exactly what they do.

After saying goodbye to Elias and his family, I decided to put in some effort. This resulted in four 200+ km days, with no more than five hours of sleep, in a row and the accompanying physical and mental exhaustion.

Being tired, no, being completely exhausted, leads to a strong decrease of your mental capacity. Choices that previously seemed ‘questionable’, all of a sudden become ‘smart’ and ‘right’ decisions. For instance, I decided to cycle 190 km to Thessaloniki, a large city next to the Mediterranean Sea, to treat myself to a camping and a hot shower. A town this size must have had a camping or two. Upon arrival in the city I found out that the nearest campings were either 48 km in the wrong direction or 160 km in the right direction.

Two choices:

– I look for a hostel. Answer: no. Why? It’s not just a budget thing, but looking for a hostel at 11pm, which could probably not even store my bike, did not sound appealing.
– I keep cycling and look for a place to ‘camp’. Answer: yes. It was late/dark already, so I would not have to stay there for long.

The only road out of the city led over a mountain pass. Not high, but incredibly steep. What my map did not tell me was that it led through a ‘Beverly Hills-type’ of neighbourhood. Complete with seven meter high fences, floodlights that made any football stadium owner jealous and many, many, cameras. I bet they even had cameras to keep an eye on the other cameras. Sleeping here would definitely end in jail (good for sleeping, but they probably would’ve kept my bike).

So, more climbing till I reached a non-populated area it was. When I could almost smell the top (see camping role number two), I could smell something else as well. Fear. In front of me stood five big and black Rottweiler dogs. I appeared I had entered a military zone, although being still on the open road.

I’ve encountered many, many dogs during the last month, but those were pussies compared to the ‘trained to kill’ specimen that stood before me. These dogs were trained to attack as a pack, circling their enemy. Nothing impulsive about these dogs, pure focus and determination.

After slowly turning my bike around they started running. If I wasn’t going downhill I would have lost, at least, 40 kg, and not by dieting. The thing is that these army dogs did not bark, or growl, while running. And, since it was dark I had no idea if I was being chased or not. Still, the sound of five sets of soft trampling paws is fuel for nightmares.

Now I face two problems: I was in the posh-looking area again, and I had to do dat awful climb again the day after. With the fear of facing those dogs again of course. Since I was more than exhausted, I decided to sleep in the bushes, as far away from houses, lights and cameras as possible, only to be brutally awoken by an old man hitting me with his cane at five in de morning (who goes for s walk that early?!). I wanted to tell him that I didn’t want to sleep there either, but that a bunch of killer machines blocked my path, but my Greek is not what it used to be.

The next day, after only hour of climbing, only one dog was left, but after shouting thing the truck driver could have said, he backed off.

After this I cycled two more days in a complete mental haze. If it wasn’t for I. Asimov and F. Herbert, keeping me entertained though the power of audiobooks, would have collapsed on the spot.

Ah, Griekenland, we hebben allemaal wel een grap of twee paraat over deze luie, gierige, belasting ontduikende klaplopers. Ja, alle Grieken zijn lui, ‘belasing’ komt niet voor in hun woordenboek en slapen wordt gezien als de nationale sport.

Door regel 1 blindelings te volgen komt men erachter dat het woord ‘alle’ wel erg makkelijk gebruikt kan worden om verschillende nationaliteiten te omschrijven. ‘Alle Marrokkanen stelen’, ‘alle Amerikanen zijn dik’, ‘alle Indiers stinken’, etc.

Slechts vijf minuten nadat ik de Griekse grens overgestoken was, haalde ik een ietswat ‘forse’ man op een fiets in (geen Amerikaan overigens). Met handen en voeten gebaarde hij mij dat ik hem moest volgen, de nadruk op móést. Wat ik uit zijn gebaren op kon maken was ‘taverne’ en ‘drie kilometer’. Wat volgde na deze drie kilometer wat simpelweg fantastisch.

Uitgenodigd worden door een niet Engels-sprekende familie is altijd een bijzondere ervaring. Wat zijn de (huis)regels en gewoontes? Wat verwachten ze van mij? En, kan ik zomaar het toilet gebruiken?

Nadat zijn Engels-sprekende dochter ons vergezelde, bestond de avond uit het kijken van basketbal met een kudde schreeuwende Grieken, de complete Griekse keuken voorgeschoteld krijgen en uiteindelijk camperen in de tuin. Ik werd de volgende dag wakker met de geur van versgemalen koffie, een gigantisch ontbijt en een zak met heerlijke broodjes (alweer).

Elias, zo heet de man in kwestie trouwens, was een paar maanden geleden begonnen met fietsen om af te vallen. Aangezien fietsen niet echt als iets normaals wordt gezien in deze regio, verklaarde men hem voor gek. 30 kg later zien mensen echter de vruchten die geplukt kunnen worden door gewoon op een fiets te stappen en richting de horizon te rijden.

De dochter van Elias vertelde mij dat het lastig is om, als jong en gemotiveerd persoon, te leven onder het imago van luiheid. Een goede reputatie oppouwen kost tijd en doorzettingsvoormogen. Een goede reputatie kwijtraken is echter in een mum van tijd gebeurd. Positieve verandering is een traag proces terwijl het instorten van deze reputatie en snel en abrubt fenomeen is.

Meerdere keren heb ik mogen genieten van de gastvrijheid van de Grieken. Ja, ze zijn absoluut op de hoogte dat ze zich op een zinkend schip begeven. Zinkend of niet, de koffie blijft met een glimlach geserveerd worden.

Nadat ik afscheid had genomen van Elias en zijn gezin, besloot ik om een aantal extra kolen op het vuur te gooien. Dit resulteerde in vier dagen van meer dan 200 km, op een rij. In combinatie met, niet meer dan, vijf uur slaap per nacht spiraalde ik naar complete mentale en fysieke uitputting.

Vermoeid, nee, compleet uitgeput, zijn, is niet bevorderend voor je mentale capaciteiten. Keuzes die voorheen ‘bedenkelijk’ waren worden opeens ‘verstandig’ en ‘juist’. Een van deze bedenkelijke keuzes was om 190 km naar Thessaloniki te fietsen waar ik mijzelf op een camping en een warme douche zou trakteren. Dit is een grote stad aan de Middellandse zee. Ofwel, een plaats waar, hoe dan ook, meerdere campings zouden moeten zijn. Daar aangekomen bleek de meest dichtbijzijnde campings op of 48 km in de verkeerde, of 160 km in de juiste richting te liggen.

Twee keuzes:

– Ik ga op zoek naar een hotel. Antwoord: Nee. Waarom? Dit is niet alleen een budget-dingetje, maar op zoek gaan naar een hotel om 23.00u, waar mijn fiets waarschijnlijk niet eens te stallen is, leek me een verre van fantastisch idee.

– Ik blijf doorfietsen en zoek een plek om te ‘camperen’. Antwoord: Ja. Het was immers al laat en donker, waardoor ik daar toch niet lang zou hoeven blijven (minder gevaar voor ontdekking).

De enige weg uit de stad, in de goede richting, liep over een bergpas. Niet hoog, maar extreem steil. Wat mijn kaart mij niet vertelde wat dat deze weg door een ‘Beverly Hills-achtige’ villawijk liep. Een villawijk inclusief zeven meter hoge hekken, schijnwerpers waar een gemiddelde stadion-eigenaar jaloers op zou worden en veel, heel veel, cameras. Ik vermoed dat ze zelfs cameras hadden om hun cameras in de gaten te houden. Hier in slaap vallen zou zeker eindigen in een bezoekje aan een ‘kamertje’ op het politiebureau. Lekker warm en droog, dat wat, maar ik maakte me zorgen over wat ze met mijn fiets zouden doen.

Ofwel, verder klimmen totdat ik in een niet-bewoond gedeelte zou komen. Toen ik bijna de top kon ruiken (zie campingregel twee), kon ik ook iets anders ruiken. Angst. Voor mij stonden vijf gigantische Rottweilers. Het bleek dat ik, ondanks het feit dat ik op de doorgaande weg fietste, een militaire zone binnen was gefietst.

Gedurende de afgelopen maand heb ik talloze honden van mij af moeten schoppen/slaan, dit waren echter mietjes vergeleken met deze machines, getraind om aan te vallen. Deze honden hadden tevens geleerd om als groep Samen te werken. Er was niets impulsief aan deze honden; pure focus en vastberadenheid, dat is wat ik zag. Op het moment dat ze mij begonnen te omcirkelen besloot ik om te draaien en als de bliksem mijn zuurverdiende klim naar beneden te sprinten. Als ik niet naar beneden zou fietsen was ik ook 30 kg afgevallen, maar niet door te lijnen.

Deze honden maakte geen enkel geluid in de achtervolging, daarnaast wat het donker en kon ik niet zien of ik wel of niet achtervolgd werd. Één ding mag duidelijk zijn, het geluid van een vijftal sprintende hondenpoten achter je is voer voor nachtmerries.

Na er zeker van te zijn dat ik niet meer achtervolgd werd had ik twee problemen: Ik was wederom in Beverly Hills en ik zou morgen wederom dat hele eind moeten klimmen, inclusief de kans dat ik weer, met mijn staart tussen mijn benen, om zou moeten keren. Ik besloot om ergens in de bosjes te gaan liggen, zo ver van de schijnwerpers en cameras als mogelijk. Om 5.00u werd ik helaas wakkergeslagen door een oude man met zijn stok (wie gaat zo vroeg wandelen?!). Ik wilde hem duidelijk maken dat ik alles behalve op deze plek wílde slapen, maar dat mijn weg geblokkeerd werd door een vijftal ‘kaken op vier poten’. Helaas is mijn Grieks niet meer wat het geweest is. Rennen dus

De volgende dag, na opnieuw dat stuk van een uur geklommen te hebben, bleek nog maar één hond over te zijn, maar na een aantal obsceniteiten geschreeuwd te hebben trok hij zich terug (de vrachtwagenchauffeur zou trots op mij zijn geweest).

Hierna heb ik nog twee dagen gdoorefietst in een complete mentale ‘waas’. Ik wil graag I. Asimov en F. Herbert bedanken voor de mentale steun in de vorm van audioboeken, zonder hen zou ik ter plekke ingestort zijn.

My temporary Greek family

My temporary Greek family

Getting a haircut while making friends, priceless

Getting a haircut while making friends, priceless

Endless roads and endles sun rays

Endless roads and endles sun rays

Unexpected food, drinks and Basketball.

Unexpected food, drinks and Basketball.

... and trying it out on endless, endless roads

… and trying it out on endless, endless roads

Four 200+km days in a row. Hard on the body, harder on the mind

Four 200+km days in a row. Hard on the body, harder on the mind

After rain comes the sun. Although I haven’t seen a single drop of rain during the last weeks, it felt ‘rainy’ to me . Right now however, I’m sitting on a beautiful sandy beach, 40 km from the Turkish border. Finally a bit of rest .

But, I would not have been ‘me’ if I didn’t step on a fish hook after just two steps on the beach. Probably the only fish hook on the entire beach, but hey, that’s me, fortunately I’m used to it.

Na regen komt zonneschijn. Hoewel ik nog geen druppel regen heb gezien gedurende laatste weken, voelde mijn stemming verdacht ‘regenachtig’. Op dit moment dit ik gelukkig op een prachtig zandstrand op zo’n 40 km van de Turkse grens. Eindelijk een beetje rust.

Maar, ik zou niet mijzelf zijn als ik, na twee stappen op het strand, in een vishaak zou gaan staan. Waarschijnlijk was dit de enige vishaak op het hele strand, maar hey, zo ben ik. Ik ben er gelukkig inmiddels aan gewend.


Serenity

Serenity

Bosnia Herzegovina, not everyone is a fan of Cyrillic

Bosnia Herzegovina, not everyone is a fan of Cyrillic

It took me 28 years to find out you do not have to peel kiwis. Better late than never

It took me 28 years to find out you do not have to peel kiwis. Better late than never

Greek baby's also need transportation

Greek baby’s need transportation too

Arts meets decay

Art meets decay

Rural/urban mix

Rural/urban mix

I do feel lonely at times, but not as lonely as this guy

I do feel lonely at times, but not as lonely as this guy

Haven't seen a single cow, nor a wild boar

Haven’t seen a single cow, nor a wild boar

Tunnels at night are as safe as during the daytime. Not very

Tunnels at night are as safe as during the daytime. Not very

Dubrovnik. Much more quite now Joffrey is gone

Dubrovnik. Much more peaceful now Joffrey is gone

Did expect a river while crossing the bridge, not this one

Did expect a river while crossing the bridge, not this one

Montenegro, being beautiful as always

Montenegro, being beautiful as always

So many choices!

So many choices!

After three countries without large PV (photovoltaic) installations, Greece showed me the right way towards the future. On multiple occasions

After three countries without large PV (photovoltaic) installations, Greece showed me the right way towards the future. On multiple occasions

2 Comments

  1. Ton Kalkers
    May 26, 2015

    Beste Tim,
    Volg je reis op de voet, via je verslagen en geniet van je schrijfstijl, de ups en downs en leef met je mee. Morgen 26 mei verschijnt een tweede verslagje in Rond de Toren over je reis, je vorderingen en belevenissen, in een korte versie van je verslag. Ik sta verbaasd over de afstand die je al hebt overbrugd. Maar je had al gezegd dat je in Europa door wilde rijden. Thessaloniki is een mooie stad, maar inderdaad geen camping te bekennen is ook onze ervaring. Gaandeweg kom je wel je eigen grenzen tegen en ga je er over soms. Al doende leert men en soms moet het. Ik heb het idee dat je nu wel in de onthaaste fietsmodus zit. Die onverwachte ontmoetingen zijn de mooiste en daar kun je dan weer een opkikker van krijgen. Geniet even van de rust voor je weer verder gaat. Weet in ieder geval dat Loon op Zand je zo goed mogelijk volgt.
    Groetjes
    Ton Kalkers

    Reply
  2. Merlin
    June 20, 2015

    Thanks for οne’ѕ marvekous posting! Ӏ truly enjoyed reading it, ʏou
    mayy be a ǥreat author. I wіll rememver
    to bookmark your blog and will often comе back down the road.
    Ι want to encourage tɦat you continue yoսr ɡreat job, have ɑ nice
    afternoon!

    Reply

Leave a Reply