Turkish delight

Posted on Jun 12, 2015

Vlag eng

Planning. Planning is safe. Planning provides clarity, reassurance, and saves you from unexpected surprises. However, planning rules out spontaneity; a panned trip is anything but impulsive, unplanned encounters are suddenly ‘planned’, pre explored destinations lose their novelty and space to swerve or to deviate from the pre-established plan, with disappointment as a result.

With a tight and well prepared schedule I could have booked my stay in a ‘town’ as Istanbul, weeks, if not months, in advance, however, without meeting Ali. It had been clear that bridges to, in order to cross the Bosphorus from Europe to Asia, all but are intended for the cycling traveler. Instead I had, from my hostel, covered the highlights of the city, well structured, well planned, complete with my post-its filled city guide and map. I would have checked the weather thoroughly, I knew which places were better avoided, and, regarding the the route, there would have been no room for variation. Any deviation from the ‘plan’ would have been a setback rather than a revelation. With a tight schedule in the trash, life becomes so much more difficult, but so much more fun.

Planning. Plannen is veilig. Planning geeft duidelijkheid, stelt gerust en behoed je voor onverwachte verrassingen. Maar, planning sluit spontaniteit uit; een gepande reis is alles behalve impulsief, niet geplande ontmoetingen worden ineens verwacht, vooraf verkende bestemmingen verliezen hun nieuwigheid en de ruimte om uit te wijken verandert in ruimte of af te wijken van het vooraf opgestelde plan, met teleurstelling als gevolg.

Met een strakke planning had ik weken, zo niet maanden, van tevoren overnachtingen geboekt in een ‘stadje’ als Istanbul, zonder Ali te ontmoeten, zonder dat ene mooie weggetje te ontdekken en zonder een kijkje te kunnen nemen in het echte Turkse leven. Het was duidelijk geweest dat bruggen, om de Bosporus van Europa naar Azië over te steken, alles behalve bedoeld zijn voor de fietsende reiziger. In plaats daarvan had ik, vanuit mijn hostel, de highlights van de stad gestructureerd bezocht, compleet met een post-its volgeplakte city guide. Het weer was gecheckt, de plekken die ik beter kon vermijden waren vermeden en, wat betreft de route was er geen plaats geweest voor variatie. Elke afwijking van het ‘plan’ was een tegenslag geweest in plaats van een openbaring. Met een strakke planning in de prullenbak wordt het leven zo veel lastiger, maar zo veel mooier.

6 km of of boredom. Waiting...

6 km of of boredom. Waiting…

'Dutch' forest, except for the wake up calls

‘Dutch’ forest, except for the wake up calls

Well, at least I won't be going too fast

Well, at least I won’t be going too fast

Stuck...

Stuck…

After the sunny time in Greece it was time to leave the old and familiar Europe. Bye Lidl’s, bye Euro’s, bye Christianity.

On the way to the Turkish border I ran into an elderly Englishman. An Englishman, on foot from Greece to the UK. They call me ‘weird’, but I even found this a strange hobby. The man, straight out of a Monty Python sketch, warned me of the border crossing: “No bikes They will shoot you and throw you in prison!”. (Not sure if they will do it in that order though).

Prior to the border crossing I’ve cycled about four kilometres on a smooth, ​​shiny and new 3-lane highway. My idea is that this is supposed to be a kind of ‘Welcome to Europe poor people! “-thing. However, after, exactly four kilometres, one finds out that this section of highway corresponds to giving a baby a toy only to brutally snatch it out of his/her hands after a few minutes. In this case “snatching out of the hands” is a metaphor for, by far, the worst roads I’ve ever encountered under my tires. The Greek roads.

The border crossing consisted of: not-being-shot, not-getting-arrested, a warm welcome, a smooth visa procedure and nothing more than smooth sailing. Policeman: “Where are you going sir?” “Uhm, T … Turkey” Okay, enjoy your trip. “The 6-kilometre long line of trucks had, presumably, a less flawless procedure to look forward to.

The irony is that in the, for me at least, far away country of Belgium, I was burnt alive and had to ‘hop’ from one shady spot to the other. After several weeks on the bike and arriving in distant country of Turkey, the border crossing was accompanied by the outbreak of thunderstorms and a free fall of mercury in the thermometer. Ten degrees Celsius is not cold, but to call it comfortable?

Besides the Dutch weather, the woods, or, camping grounds, had a striking Dutch touch about themselves. It felt almost like a downer, thousands of kilometres on the road only to be waking up at ‘home’. Fortunately, this illusion was quickly, and positively, kicked aside. The call to prayer five times a day, often starting at 5 am, does give that extra ‘exotic’ touch to the familiar ‘back yard’ feeling. Of all the places I’ve slept lately, there always seems to be a mosque around to keep me informed of my geographical location.

Meanwhile I have heard an imam with a coughing fit during the Azan and there has also been an occasion where I distinguished the familiar Nokia tune. We’re just people. All of us.

Since I can not and will not sleep on the highway and camping in the wild is considered, I think at least, within the grey area of ​​the law, it is of paramount importance that I camp out of sight of, well, everyone. During these ‘trips away from prying eyes’ I came, again an again, to the conclusion that the soils in Turkey consist mainly of clay, lots and lots of clay. This, in combination with a constant current of wet stuff out of the sky creates a great adhesive, cement-like substance. ‘Great’ if you’re looking for such a thing. I was not.

Sticks, (costly) drinking water, temporarily removing fenders… nothing helps against this soily concrete. Frustrating, descending at four kilometres per hour with the effort for 40+ km/h, in search of a pressure washer. Fortunately, clay, to my knowledge, has no emotions at all, otherwise the nasty things I’ve screamed at it would have had a strong impact on the Turkish soil.

Na het zonnige Griekenland werd het tijd om het vertrouwde Europa te verlaten. Dag Lidl’s, dag Euro’s, dag Christendom.

Op weg naar de Turkse grens liep in een oudere Engelsman tegen het lijf. Een Engelsman, te voet van Griekenland naar het Verenigd Koninkrijk. Ze noemen mij ‘raar’, maar dit vond ík zelfs vreemd. De man, rechtstreeks uit een Monty Python sketch, waarschuwde mij voor de grensovergang: “No bikes! They will shoot you and throw you in prison.” (volgens mij klopt die volgorde niet helemaal).

Voorafgaand aan de grensovergang fietst men over een vier kilometer lange, spiegelgladde, fonkelnieuwe 3-baans snelweg. Mijn idee is dat dit een soort ‘Welcome to Europe poor people!’ moet voorstellen. Met komt er na, exact, vier kilometer echter achter dat deze snelweg overeenkomt met een baby een speeltje geven om het na een paar minuten weer bruut uit zijn/haar handen te rukken. Het ‘uit handen rukken’ is een metafoor voor veruit de slechtste wegen die ik ooit onder mijn banden heb gehad; de Griekse wegen.

De grensovergang bestond uit: niet-neergeschoten-worden, niet-gearresteerd-worden, een warm welkom, een vlotte visum-procedure en verder niets dan eenvoud. In andere woorden, een like dakje. Politieagent: “Waar gaat meneer heen?” “Uhm, T… Turkije” Oke, geniet van de reis.” De kilometerslange rij vrachtwagens had, vermoedelijk, een minder vlekkeloze procedure voor de boeg.

De ironie was echter dat ik in het, voor mij althans, verre België levend verbrandde en van de ene schaduwrijke plek naar de andere probeerde te sturen. Na een aantal weken op de fiets, aangekomen in het verre Turkije, ging de grensoversteek gepaard met het losbarsten van onweer en een vrije val van het kwik. Tien graden Celsius is niet koud, maar om het nu comfortabel te noemen?

Naast de Nederlandse weersomstandigheden hadden de bossen, ofwel, campeerplekken, een opvallend Hollands tintje. Het voelde bijna als een domper, duizenden kilometers onderweg en vervolgens wakker worden in Noord-Brabant. Gelukkig werd deze illusie snel, en positief, overhoop geschopt. De oproep voor het gebed, vijf keer per dag en vaak beginnend om 05.00u, geeft toch dat extra ‘exotische’ tintje aan het ‘achtertuingevoel’. Waar ik de laatste tijd ook heb geslapen, er is ten alle tijden een moskee in de buurt om mij op de hoogte te houden van mijn Geografische locatie.

Inmiddels heb ik al een imam langs horen komen met een hoestbui tijdens de Azan en is er een vertrouwde Nokia telefoon afgegaan. We zijn slechts mensen. Allemaal.

Aangezien ik niet op de snelweg kan/wil slapen en wildkamperen binnen het, vind ik althans, grijze gebied van de wet valt, is het noodzaak dat ik uit het zicht van, tsja, iedereen, slaap. Tijdens deze ‘tochtjes weg van prangende ogen’ kwam ik, elke dag weer, tot de conclusie dat de bodems in Turkije voor het grootste deel uit klei bestaan. overdadig en plakkerig. Dit, in combinatie met een constante stroom nat spul uit de lucht, creëert een fantastisch plakkende, cement-achtige, substantie. ‘Fantastisch’ als je hierna op zoek bent tenminste. Was ik niet. Een aantal keer heb ik eerst mijn tassen, en vervolgens mijn fiets op mijn rug, een berg op gesleept

Stokjes, (kostbaar) drinkwater, het tijdelijk verwijderen van spatborden; niets helpt hiertegen. Best frustrerend, vier kilometer per uur fietsen, met de moeite voor 40+, in een afdaling, op zoek naar een hogedrukspuit. Gelukkig heeft klei, zover ik weet, geen emoties, anders hadden de nare dingen die ik geroepen heb een flinke impact gehad op de Turkse bodemstructuur.

Entering a real city

Entering a real city

Shall I cross it? Can I cross it?

Ferries. The cheap and safe option

Elections. Noisier en more abundant than I’m used to

No, I shouldn’t and couldn’t

Copycat

Copycat

If ‘losing things’ would have been a professional sport, I would have been able to make quite a lot of money. This money could then again be used to, again, buy the things I’ve lost, probably to lose them again shortly after. My first victim was my reflective vest. Somewhere in Macedonia is an extremely visible stone, in which no one will crash into any time soon. But, because the roads on the route to Istanbul where starting to get a bit crowded, it was time to update the personal safety / visibility. Soon after my decision, I saw a large modern store with one of the mannequins, a reflective vest! This proved to be a wholesaler where I had to buy at least a hundred jackets. “Sorry, but I don’t want to be that safe.” After much gesticulating using my hands and feet, I walked out the door with only a jacket.

The Dutch are proud, sometimes too proud, of their multilingualism. This multilingualism is not surprising since it is difficult to sit three hours in a car, starting from the middle of the country, and not to enter a different language region. Turkey is large, the cities are huge, so the need for a second language is minimal. The entire labor market, spreading over thousands of kilometres, speaks your mother tongue. Unfortunately, this results, for me, in many hand gestures and patience. Young, old, high and low educated, English is hardly spoken here. And I found out, a little late, ‘nodding for no’, simply does not exist here and is replaced by ‘throwing your head backwards.’ Well, about finding out; Better late than never.

While entering Istanbul, which takes several hours, I hit the jackpot. At least, if ‘jackpot’ is the same as, “election time”. No putting up posters and waiting quietly for people to vote for you, or not. Flags (everywhere), vans with blown speakers, music events, demonstrations, political rallies and handing out flyers. With the number of flyers, which I dared not refuse, I got handed, I can put together a good phone book. A phone book with a political twist though.

Als ‘dingen kwijt raken’ een professionele sport zou zijn, dan zou ik daar flink veel geld mee kunnen verdienen. Dit geld kan ik vervolgens gebruiken om de verloren dingen opnieuw te kopen, en weer kwijt te raken. Gelukkig valt het tot nu to mee. Mijn eerste slachtoffer was mijn reflecterend hesje. Ergens in Macedonië ligt een extreem zichtbare steen, waar met niet zomaar tegenaan zal rijden. Maar, omdat de wegen, op de route naar Istanboel, een stukje drukker begonnen te worden werd het tijd voor het updaten van de persoonlijke veiligheid/zichtbaarheid. Al snel zag ik een grote moderne winkel met op een van de etalagepoppen, een reflecterend hesje! Dit bleek echter een groothandel te zijn waar ik minimaal honderd hesjes diende te kopen. ‘Zo veilig hoef ik nou ook weer niet te zijn.’ Na veel gebarend handen- en voetenwerk, liep ik de deur uit met slecht één hesje. Voor de prijs van, één hesje.

Nederlanders zijn trots, soms iets te trots, op hun meertaligheid. Dit is ook niet zo gek aangezien het lastig is om, vanuit het midden van het land, drie uur in de auto te zitten en niet in een andere taalregio te komen. Turkije is groot, de steden zijn gigantisch, dus de noodzaak voor een tweede taal is minimaal. De gehele arbeidsmarkt, verspreid over duizenden kilometers, spreekt je moederstaal. Helaas resulteert dit, voor mij, in veel handgebaren en het hebben van geduld. Jong, oud, hoog- en laagopgeleid, de Engelse taal wordt hier nauwelijks gesproken. Ook kwam ik er, een beetje laat, achter dat ‘nee knikken’ hier ingewisseld is voor ‘je hoofd naar achteren gooien’. Beter laat dan nooit.

Bij het binnenrijden van Istanboel, iets wat een aantal uren in beslag neemt, viel ik met mijn neus in de boter. Althans, als boter hetzelfde is als, ‘verkiezingstijd’. Niets rustig posters ophangen en wachten tot mensen wel/niet op je stemmen. Vlaggetjes (overal), busjes met opgeblazen luidsprekers, muziekevenementen, demonstraties, betogen en het uitdelen van flyers. Met het aantal flyers, die ik niet durfde te weigeren, dat ik overhandigd heb gekregen, kan ik een flink telefoonboek samenstellen. Wel een telefoonboek met een pittig politiek tintje.

 

Ali, my host, and, Dino (dog) my second host

Ali, my host, and, Dino (dog) my second host

On my way to the Turkish capital. Ankara.

On my way to the Turkish capital. Ankara.

Rain, rain, and, I almost forgot, rain.

Rain, rain, and, I almost forgot, rain.

Luckily, there are plenty of places to take shelter

Luckily, there are plenty of places to take shelter

So many diagonals

So many diagonals

[insert cliche quote here]

[insert cliche quote here]

Winding roads

Winding roads

The star of the show

The star of the show

'Watch out for Turkisch drivers'. Well, if you see any

‘Watch out for Turkisch drivers’. Well, if you see any

'Aren't you lonely?' Yes, sometimes I am

‘Aren’t you lonely?’ Yes, sometimes I am

Because I’m a stubborn-headed young man, I want to cover every single meter of the journey on muscle strength alone. Crossing the Bosphorus – the border between Europe and Asia – I would, in any case, cross using my own two legs. For this cause, the city of Istanbul has custructed two bridges. However, ‘for this cause’ is not completely right. These are considered bicycle / pedestrian-free highway bridges. And, before I forget, toll roads. ‘Shall I do it?’ Yes. This crossing can now be added to the ‘things I’ll never do again’ list. Frantic traffic, honking motorists and people screaming from the toll booths. From now on I’ll take the ferry, like sane people.

The reason I cycled to the Asian part of the city had to do with the presence of a bicycle shop with an affinity with a Dutch (travel) bike shop (De Vakantiefietser). Since, during my travels, I’m so little understood, a visit to this shop seems to me an oasis of ‘understanding’. Finding a place to sleep would come later.

This ‘understanding’ existed in the form of: aid, assistance, support, delicious tea and, ultimately, a place to sleep. For people familiar with CouchSurfing I introduce to you, Warm Showers, a platform where cyclists (for example, me) can find shelter and equal-minded people. This of course I could have thoroughly planned in advance, but then my first paragraph of this story would have consisted of lies and betrayals.

After a short phone call I found myself, after half an hour, face to face with Ali, my host for the next three nights. Besides bike fanatic Ali is an authorised model train repairer (including the famous Märklin trains). In his home / office / workshop, my bike and I have spend some great nights.

Omdat ik een hardnekkig koppige jongeman ben, wil ik elke meter van de reis op spierkracht afleggen. Het oversteken van de Bosporus – de grens tussen Europa en Azië – zou ik, hoe dan ook, zelf afleggen. Istanboel heeft hiervoor twee bruggen aangelegd. Hoewel, ‘hiervoor’ niet helemaal het juiste woord is Dit zijn namelijk fiets/voetganger-vrije snelweg-bruggen. En, voordat ik het vergeet, tolwegen. ‘Zal ik het doen?’ Ja. Deze oversteek kan inmiddels geolaatst worden in het ‘dingen om nooit meer te doen’ boekje. Razend verkeer, toeterende automobilisten en schreeuwende mensen vanuit de tolhuisjes. Voortaan pakken we netjes de boot.

De reden dat ik naar het Aziatiesche deel van de stad fietste had te maken met de aanwezigheid van een fietswinkel met affiniteit met een Nederlandse (reis)fietswinkel (de Vakantiefietser). Omdat ik onderweg zo weinig begrepen wordt leek mij een bezoek aan deze winkel een oase van ‘begrip’. Een slaapplek zoeken zou later wel komen.

Dit ‘begrip’ bestond in de vorm van: hulp, assistentie, verrukkelijke thee en, uiteindelijk, een slaapplek. Voor de mensen die bekend zijn met Couchsurfing introduceer ik hier Warm Showers een platform waar toerfietsers (ik bijvoorbeeld) onderdak kunnen vinden bij gelijkgestemden. Dit had ik natuurlijk kunnen plannen, maar dan zou mijn eerste deel van dit verhaal keihard gelogen zijn.

Na een kort telefoontje stond ik na een half uurtje oog in oog met Ali, mijn host voor de komende drie nachten. Naast fietsfanaat is Ali een erkend reparateur van modeltreintjes (o.a. het bekende Märklin). In zijn huis/kantoor/werkplaats hebben mijn fiets en ik een aantal fantastische nachten door kunnen brengen.

Clay, clay, sticky clay

Clay, clay, sticky clay

Everything is stuck, but these are some of the best campsites

Everything is stuck, but these are some of the best campsites

Luckilly I didn't borrow these from a neat friend

Luckilly I didn’t borrow these from a neat friend

I love you guys, I truly do

I love you guys, I truly do

"It stopped raining for 10 minutes", quick!

“It stopped raining for 10 minutes”, quick!

People keep taking pictures of me. Oh, wait...

People keep taking pictures of me. Oh, wait…

From big cities to small villages

From big cities to small villages

'Don't forget to enjoy'. O, I won't

‘Don’t forget to enjoy’. O, I won’t

Finding shelter is not so difficult in a metropolis. Good company is a lot more difficult. Fortunately, I was very successful, with Ali and his faithful dog, Dino. Thanks to Ali, I learned more about the real Turkey than I could have learned during four I intensive years of Turkey-studies. With a full belly, thanks to the good food and the great Turkish coffee, and a bag full of life lessons and advice, I continued my journey.

During my time in Istanbul, I tried being the old-fashioned tourist: Agia Sofia, Blue Mosque, markets, parks, the ferry (I had learned my lesson) and good (cheap) food. The setback came when I, with my bike, was waiting for the traffic light. At about two meters from me an elderly man was hit by an incredibly fast driving taxicab. At this rate, there was not much left of the man in question. I write, at the moment, very lightly about this occurrence, but this has shaken me considerably. As a cyclist / pedestrian, one does not stand a chance against the metal of the motorised traffic. I’ll be careful, I promise.

Onderdak vinden is niet zo lastig in een wereldstad. Goed gezelschap vinden is een stuk lastiger. Gelukkig is dit glansrijk gelukt, bij Ali en zijn trouwe hond, Dino. Van Ali heb ik meer over het echte Turkije geleerd dan ik in vier jaar Turkije-studies had kunnen bijbenen. Met een volle buik van het goede eten en de fantastische Turkse koffie, en een tas vol levenslessen en adviezen, ben ik hier na een paar dagen weer vertrokken.

Tijdens mijn tijd in Istanboel heb ik ouderwets de toerist uitgehangen. Agia Sofia, Blauwe moskee, marktjes, parken, de pont (ik had mijn les geleerd) en goed(koop) eten. De domper kwam toen ik, met mijn fiets, voor het stoplicht stond te wachten. Op zo’n twee meter van mij vandaan werd een oudere man geschept door een, enorm hard rijdend, taxibusje. Met deze snelheid was er niet zo heel veel meer over van de man in kwestie. Ik schrijf hier nu heel ‘luchtig’ over, maar dit heeft me flink wakkergeschud. Als fietser/voetganger maak je geen enkele kans tegenover het metaal van het gemotoriseerd verkeer. Ik zal voorzichtig zijn.

Crossing one of the busiest cities I've ever visited

Crossing one of the busiest cities I’ve ever visited

Sun sets in the west, in the east

Sun sets in the west, in the east

Quiet and peaceful.

Quiet and peaceful.

Wet, cold, but oh so beautiful

Wet, cold, but oh so beautiful

One of these ‘wake-up calls’, coupled with the wise advice of Ali, has sent me from Istanbul to the quieter city of Yalova, by ferry. The alternative for the road to Ankara, was a busy, long, tedious and dangerous highway. So Yalova is was.

The wet days that followed consisted of: cycling, finding shelter, trying to get dry, failing to get dry, sleeping, eating and getting my bike free of clay. The scenery was absolutely beautiful, empty, vast and pure. Unfortunately I have been largely hidden in my hood with my nose touching my front wheel in order to fight the heavy winds.

After a few days I arrived in Ankara, the capital. Although this city has much fewer inhabitants than Istanbul, the compactness of this city makes it feel much larger, and busier. Also, no tourists, this is the city where people live, work and study.

I realised that, in my stories, I’m often cynical. Especially to people who are sitting at ‘home’ or in the office while imagining what beautiful things I must encounter every single day, the freedom I have and how much I must be enjoying every second of the trip. Still, people sometimes forget how hard it can be. Not the cycling part, not at all. The mental part is the hardest; the loss of stability. Everywhere I go I am temporarily, I’m an intruder and an attraction. Your only constancy is your bike, but a bike is as mobile as a, well, a bike. My ‘being inside’ consists of rushed visits to supermarkets and being ‘inside’ my tent. However, these supermarkets are starting to turn into mini-markets with six products on a shelf and a shoebox-register. With ‘six products’, I don’t mean six kinds of products. No, six products. The prices of the four products I’m usually being at these places (about 66.66% for the alert reader) surprisingly often correspond exactly with the sum of coins that I have in my hand at the moment.

At the moment I’m in the truly beautiful Cappadocia …

Keep you posted

Een van deze ‘wakkerschud-momentjes’, in combinatie met het wijze advies van Ali, heeft mij, vanaf Istanboel, de pont doen pakken naar het rustigere Yalova. Het alternatief, voor de weg naar Ankara, was een drukke, lange, rechte, saaie en gevaarlijke snelweg. Yalova dus.

De dagen die hierop volgende bestonden uit: fietsen, schuilen, proberen op te drogen, niet opdrogen, slapen, eten en mijn fiets vrijmaken van klei. Het landschap was werkelijk fantastisch, leeg, uitgestrekt en puur. Helaas heb ik grotendeels verscholen gezeten in mijn capuchon terwijl ik met mijn neus op mijn voorwiel hing om de wind te kunnen trotseren.

Na een paar dagen kwam ik aan in Ankara, de hoofdstad. Hoewel deze stad veel minder inwoners heeft dan Istanboel, is deze stad veel compacter, drukker en voelt daardoor, groter. Alles behalve toeristisch, dat wel, dit is de stad waar men woont, werkt en studeert.

Ik heb me gerealiseerd, in mijn verhalen, dat ik vaak cynisch ben. Zeker tegenover mensen die ‘thuis’ of op kantoor zitten en zich voorstellen welke mooie dingen ik dagelijks tegenkom, welke vrijheid ik heb en hoe enorm ik wel móét genieten van alles wat ik zie. Toch vergeet men soms hoe zwaar het kan zijn. Niet het fietsen, het fietsen totaal niet. Het mentale deel is het zwaarst; het verlies van vastigheid. Overal waar ik kom ben ik tijdelijk, ik ben een indringer en een attractie. Je enige vastigheid is je fiets, maar een fiets is even mobiel als een, tja, fiets. Mijn ‘binnen zijn’ bestaat uit vluchtige bezoekjes aan supermarkten en de veiligheid van mijn tent. De grote supermarkten beginnen echter langzaam te veranderen in mini-marktjes met zes producten op een boekenplank en een schoenendoos-kassa. Met ‘zes producten’ bedoel ik niet zes soorten producten. Nee, zes producten. De prijzen van de vier producten die ik hier meestal koop (zo’n 66,66% voor de oplettende lezer) komen opvallend vaak precies overeen met het totaal van de muntjes dat ik in mijn hand heb. ‘Toeval’.

Op dit moment ben ik in het prachtige Cappadocia…

Ik houd jullie op de hoogte

image

image

image

image

image

Leave a Reply